เฉิงฝูรั่วถูกคำสารภาพกะทันหันของเขาทำให้ลนลานใจเต้นรัว ชั่วขณะนั้นไม่รู้จะวางตัวอย่างไร
"ฉัน... อื้อ..."
ยังไม่ทันเอ่ยวาจา ริมฝีปากก็ถูกปิดกั้นเสียก่อน การเคลื่อนไหวของเสิ่นอี้เจินอ่อนโยนยิ่งนัก บรรจงแต้มตามรูปริมฝีปากของเธอ แล้วก็แทรกเข้าสู่ร่องริมฝีปากอย่างแข็งกร้าว ไม่อาจรอคอยที่จะลิ้มลองความหวานฉ่ำนั้น
แรงขัดขืนของเฉิงฝูรั่วนั้นเบาลงทุกที มือทั้งสองที่พยายามผลักไสอย่างอ่อนเปลี้ยเกาะอยู่บนไหล่ของเสิ่นอี้เจิน เพียงแต่เมื่อเวลาผ่านไป ขาทั้งสองของเธอก็หมดเรี่ยวแรง
เสิ่นอี้เจินประคองเอวเธอถอยหลังสองก้าว เพียงออกแรงนิดเดียว เฉิงฝูรั่วก็นั่งลงบนตักของเขา วินาทีถัดมา มือใหญ่ร้อนผ่าวนั้นก็วางทาบบนเอวบาง ไล้ผ่านแผ่วเบาอย่างไร้จุดหมาย
ไม่รู้ว่าเนิ่นนานเพียงใด จนกระทั่งเฉิงฝูรั่วรู้สึกว่าริมฝีปากไร้ความรู้สึก แทบหายใจไม่ทัน จู่ๆ ริมฝีปากของเสิ่นอี้เจินก็ผละออก ร่างเธออ่อนยวบทันที ทรุดลงในอ้อมกอดของเขาอย่างหมดแรง
มีเสียงหัวเราะแผ่วเบาดังขึ้นข้างหู เฉิงฝูรั่วพลันรู้สึกขัดเขินจนเกิดโทสะ เงื้อมือทุบอกเสิ่นอี้เจิน แล้วผลักเขาออกเต็มแรง ก่อนตบหน้าเขาฉาดใหญ่ด้วยฝ่ามือข้างหนึ่ง
"เพี๊ยะ"
มองรอยแดงบนคางของเสิ่นอี้เจิน เฉิงฝูรั่วชะงักไปชั่วขณะ เมื่อเห็นเขาไม่พูดอะไร เธอยิ่งรู้สึกอับอายจนเอ่ยขึ้นว่า
"ใครอนุญาตให้คุณจูบฉัน!"
ถึงแม้ว่า... แต่... เฉิงฝูรั่วไม่อยากยอมรับเลยสักนิด ว่าจริงๆ แล้วตัวเองก็ค่อนข้างชอบความรู้สึกเมื่อครู่เหมือนกัน
สีหน้าของเสิ่นอี้เจินไม่เปลี่ยนไป โน้มเข้าใกล้เธออีกสองสามส่วน ตอนนี้กระดุมเสื้อเชิ้ตของเขาเปิดออกสามเม็ด เผยให้เห็นทรวงอกที่มีโครงล่ำชัดเจน หางตาแดงระเรื่อนิดๆ น้ำเสียงทุ้มต่ำอ่อนโยน