เยี่ยนอวี่ฟู่คล้องแขนอีกข้างของฮองเฮาไว้ “ถ้าอย่างนั้นหม่อมฉันก็ถูกใส่ความแล้วเพคะ ตอนพี่หญิงเยว่ฝึกระบำชุดนี้ นางตั้งใจยิ่งกว่าหม่อมฉันเสียอีก เสด็จพ่อ ต้องทรงตัดสินให้หม่อมฉันด้วยนะเพคะ”
ฮ่องเต้ทอดพระเนตรความครึกครื้นอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะตรัสเสียงดังอย่างอารมณ์ดีว่า “เรามองเห็นแต่พวกเจ้าพี่น้องรักใคร่กลมเกลียวกัน ไม่เห็นว่าใครบังคับใครเลยสักคน”
“เสด็จพ่อทรงลำเอียง”
“เอาละ” ฮองเฮาถูกนางหยอกจนอดหัวเราะไม่ได้ “ลมกลางคืนเย็นแล้ว กลับเข้าไปคุยกันในตำหนักเถิด”
ทุกคนกลับไปยังศาลาฝางเจ๋ออีกครั้ง
เซี่ยฉือเยว่ไม่ได้กลับไปยังที่นั่งซึ่งจัดเตรียมไว้แต่แรก แต่ถูกฮองเฮาจูงไปนั่งข้างกาย ส่วนเยี่ยนอวี่ฟู่นั่งชิดอีกด้านของนาง ดวงตาคู่นั้นยังเป็นประกาย เห็นได้ชัดว่ายังคงดื่มด่ำกับความภาคภูมิใจที่ทำให้ทุกคนตื่นตะลึงเมื่อครู่
ฮองเฮาจัดคอเสื้อคลุมของเซี่ยฉือเยว่ให้เรียบร้อย ก่อนหันไปตรัสกับฮ่องเต้ว่า “ฝ่าบาท ฟู่เอ๋อร์กับเยว่เอ๋อร์อุตส่าห์ตั้งใจเตรียมการกันถึงเพียงนี้ พระองค์จะทอดพระเนตรแค่ความครึกครื้นอย่างเดียวไม่ได้เพคะ”
ฮ่องเต้ทรงยกจอกสุราขึ้น “ฮองเฮากำลังทวงรางวัลให้พวกนางหรือ?”
“วันนี้หม่อมฉันเป็นเจ้าของวันเกิด ขอรางวัลสักหน่อย ฝ่าบาทก็ยังไม่ยอมอีกหรือเพคะ?”
“เราเคยพูดหรือว่าไม่ยอม?”
ฮ่องเต้แย้มพระสรวลพลางทอดพระเนตรเยี่ยนอวี่ฟู่ “ฟู่เอ๋อร์อยากได้อะไร?”
เยี่ยนอวี่ฟู่กลอกตา ก่อนลุกขึ้นตอบว่า “รางวัลของหม่อมฉันเก็บไว้ก่อนเพคะ วันนี้เสด็จพ่อพระราชทานรางวัลให้พี่หญิงเยว่เพิ่มอีกหน่อย ก็เท่ากับพระราชทานให้หม่อมฉันแล้ว”
“ใจกว้างเสียจริง”
“พี่หญิงเยว่เพิ่งกลับมา หม่อมฉันย่อมต้องใจกว้างหน่อยเพคะ”
พระเนตรของฮ่องเต้เลื่อนไปหยุดที่เซี่ยฉือเยว่
ตระกูลเซี่ยสืบเชื้อสายขุนนางมาหลายชั่วอายุคน อีกทั้งเซี่ยฉือเยว่ยังเป็นบุตรีภรรยาเอกเพียงคนเดียวในรุ่นนี้ ตั้งแต่เด็กนางจึงเข้าออกวังหลวงอยู่บ่อยครั้ง ฮ่องเต้ทอดพระเนตรนางเติบโตมา จึงทรงสนิทสนมกับนางอยู่บ้างประหนึ่งญาติผู้ใหญ่
“เราจำได้ว่าตอนเจ้าออกจากเมืองหลวง เจ้าเพิ่งอายุ 13 ปีใช่หรือไม่?”
เซี่ยฉือเยว่ลุกขึ้นตอบ “ทูลฝ่าบาท ตอนนั้นหม่อมฉันอายุ 13 ปีเพคะ”