เมื่อสติกลับคืนมา เซี่ยฉือเยวี่ยเพิ่งเงยหน้าขึ้น เยี่ยนอวี๋ฟู่ก็เลื่อนกาสุราหยกขาวใบเล็กมาตรงหน้า น้ำเสียงแฝงความตื่นเต้นราวกับกำลังอวดของล้ำค่า
「พี่หญิง ลองชิมสุรากุหลาบนี่สิ นี่เป็นของสะสมของเสด็จแม่ ปกติข้าอยากดื่มยังไม่ได้ดื่มเลย」
เซี่ยฉือเยวี่ยมองท่าทางตาเป็นประกายเพราะอยากชิมของนาง พลันยิ้มบาง ๆ
「องค์หญิงยังดื่มไม่ได้ แล้วข้าจะกล้าแตะได้อย่างไร」
「ไม่ต้องเกรงใจหรอก」เยี่ยนอวี๋ฟู่แอบเหลือบมองฮองเฮาเซี่ย ก่อนรินสุราให้ด้วยมือตนเองครึ่งจอก 「วันนี้พี่หญิงเป็นผู้มีความชอบใหญ่หลวง เสด็จแม่ไม่มีทางตำหนิพี่หรอก」
นางคิดว่าตนลดเสียงลงจนเบามากแล้ว ทว่าฮองเฮาเซี่ยก็ยังได้ยิน
ฮองเฮาเซี่ยหันมามองพระธิดาด้วยรอยยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม 「ข้าเคยให้อาหารเจ้าน้อยลงเมื่อใด สุรากุหลาบเพียงกาเดียว ถึงกับต้องเอาเรื่องแม่มาเหน็บแนมเชียวหรือ」
เยี่ยนอวี๋ฟู่ถูกจับได้คาหนังคาเขา แต่ไม่เพียงไม่กลัว กลับยังเถียงอย่างมีเหตุผล 「เสด็จแม่ไม่เคยให้อาหารลูกน้อยลงก็จริง แต่สุรานี่ ลูกเคยทูลขออยู่ตั้งครึ่งวัน คราวนั้นเสด็จแม่ยอมให้แค่จอกเดียว」
「หากเจ้าเชื่อฟังได้สักครึ่งหนึ่งของเยวี่ยเอ๋อร์ ข้าก็จะยกสุราทั้งไหให้เจ้า」
「เสด็จแม่ลำเอียง」
ฮองเฮาเซี่ยยิ้มพลางปรายตามองนาง ก่อนหันไปกำชับเซี่ยฉือเยวี่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน 「สุรานี้หมักจากดอกกุหลาบสด รสหวานละมุน ทั้งยังช่วยบำรุงผิวพรรณอยู่บ้าง แต่ถึงอย่างไรก็มีฤทธิ์สุรา ดื่มมากไปจะทำร้ายร่างกาย เจ้าเพิ่งฟื้นตัวได้ดีขึ้น จิบพอชิมก็พอ」
เซี่ยฉือเยวี่ยก้มมองในจอก
สุราสีชมพูอ่อนสั่นไหวอยู่ในจอกหยกขาว ใสกระจ่างใต้แสงโคม กลิ่นกุหลาบหอมหวานเข้มข้นแทบกลบกลิ่นสุราดั้งเดิมจนหมด
นางยกจอกสุราขึ้น ยิ้มอ่อนโยนให้ฮองเฮาเซี่ย
「ขอบพระทัยท่านน้าหญิง」
「กับน้าหญิงยังต้องเกรงใจเช่นนี้อีกหรือ」
เซี่ยฉือเยวี่ยจิบสุราไปเล็กน้อย รสหวานจาง ๆ ซึมอยู่ในปาก กระทั่งกลืนลงคอไปแล้วจึงเกิดความร้อนวาบขึ้นเล็กน้อย หางตาของนางโค้งขึ้น กำลังจะเอ่ยปาก ทว่าหางตากลับเหลือบไปเห็นเยี่ยนซวี่ฉีที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม