นครหลวงในเดือนสาม ฤดูใบไม้ผลิกำลังเบ่งบานเต็มที่
จวนโหวหย่งอานเป็นแกนนำจัดงานประลองตีลูกโปโลขึ้น ใบเชิญถูกส่งไปถึงจวนต่างๆ ตั้งแต่เนิ่นๆ วันนั้นฮูหยินลู่จึงบอกว่าจะไปกับอวิ๋นอวี้หรูด้วยกัน
เพราะอากาศเริ่มอบอุ่นขึ้นเรื่อยๆ อวิ๋นอวี้หรูจึงคิดพาเย่หว่านหลานออกไปสูดอากาศข้างนอก เผยหลวนอวี้รู้ข่าวก็บอกว่าจะขอตามไปด้วย
สนามโปโลกินพื้นที่กว้างใหญ่มาก จากทางเข้าถึงอัฒจันทร์มีระยะทางไม่น้อยเลย อวิ๋นอวี้หรูพาเย่หว่านหลานลงจากรถม้า เพิ่งยืนได้มั่นคง ก็มีกลุ่มฮูหยินกรูกันเข้ามาล้อมรอบ จวนโหวจิ้งหย่วนมีรากฐานลึกซึ้งในนครหลวง อวิ๋นอวี้หรูเองก็มีชื่อว่าเป็นคนอัธยาศัยดี ฮูหยินจากจวนไหนๆ พบหน้าแล้ว ก็อดไม่ได้ที่จะทักทายพูดคุยสักสองสามคำ
“ฮูหยินเผย มาได้เสียที พวกเรากำลังคิดถึงท่านอยู่เลย”
“นี่ก็คือคุณหนูลูกพี่ลูกน้องของจวนนั้นสินะ โอ้โห หน้าตางดงามจริงเชียว”
เย่หว่านหลานเดินตามอยู่ข้างๆ อวิ๋นอวี้หรู ก้มหน้าเล็กน้อย มุมปากมีรอยยิ้มบางๆ เงียบขรึมและเรียบร้อยน่ารัก
ยืนอยู่ได้ครู่หนึ่ง อวิ๋นอวี้หรูกลัวว่าเย่หว่านหลานเพิ่งหายดี ยืนนานจะรับไม่ไหว จึงเอียงหน้าไปมองเผยหลวนอวี้ที่อยู่ข้างๆ เอ่ยว่า “อวี้เอ๋อร์ พาน้องสาวลูกพี่ลูกน้องไปนั่งตรงนู้นหน่อย”
แล้วหันไปบอกเย่หว่านหลานว่า “ให้พี่ลูกพี่พาเจ้าไปเล่นก่อน น้าหญิงจะตามไปหาเดี๋ยวหนึ่ง”
เย่หว่านหลานพยักหน้าอย่างว่าง่าย ดวงตาโค้งขึ้น ตอบรับเสียงนุ่มนวลว่าได้
มองดูแผ่นหลังของทั้งสอง อวิ๋นอวี้หรูในแววตามีแต่รอยยิ้ม บรรดาฮูหยินที่อยู่ในงานล้วนเป็นคนหัวไว มองออกถึงสีหน้านี้ ใจก็คิดได้ ฮูหยินเผยท่าทางนั้น ชัดเจนว่าพอใจยิ่ง ไหนจะดูท่าทีที่เผยหลวนอวี้มีต่อคุณหนูลูกพี่ลูกน้องคนนี้อีก แบบนี้ที่ไหนจะเหมือนพี่น้องกัน?