เฉิงฝูรั่วได้ฟังแล้วก็ไม่พอใจ หันไปงอนฉีซู่ยวี่ว่า “ให้เธออยู่ข้างนอกก็ได้นี่ ทำไมต้องมาอยู่บ้านเราด้วย!”
เฉิงอันถิงเห็นน้องสาวไม่พอใจ ก็รีบเข้าขัดจังหวะ “กุยเป่า ไม่ใช่ว่าบอกว่ามีของขวัญมาให้พวกเราหรือ ให้พี่ดูเร็ว”
เฉิงฝูรั่วถึงได้ไม่สนใจซ่งเจียจิ่งแล้ว ควงแขนฉีซู่ยวี่อย่างออดอ้อน “หนูเลือกของขวัญเองกับมือเลยนะคะ คุณแม่ดูสิ”
พูดพลางก็ดึงฉีซู่ยวี่ขึ้นชั้นบน ตอนขึ้นบันไดก็ไม่ลืมหันกลับไปมองเฉิงเจ้าฉวิน “คุณพ่อ รีบมาสิ!”
เฉิงเจ้าฉวินหัวเราะแล้วพยักหน้า กล่าวกับซ่งเจียจิ่งตามมารยาทว่า “เธอตั้งใจดีมาก คราวหน้าไม่ต้องลำบากขนาดนี้ ที่บ้านมีแม่บ้าน รีบไปพักผ่อนเถอะ”
พูดจบก็เดินขึ้นบันไดไป
ห้องนั่งเล่นกว้างใหญ่นี้เหลือแต่ซ่งเจียจิ่งเพียงลำพัง เสียงหัวเราะร่าเริงดังมาจากชั้นบน แทงเข้าไปในหูทีละเสียง อาหารบนโต๊ะที่เธอลงมือทำทั้งบ่ายคือหลักฐานเงียบ ๆ ที่พิสูจน์ว่า เธอแพ้เฉิงฝูรั่วอีกครั้งแล้ว
ซ่งเจียจิ่งอยากจะปัดถ้วยชามให้กระจาย ทำให้บ้านหลังนี้ชุลมุนวุ่นวาย แต่นางทำไม่ได้ และไม่กล้าทำ นางรู้ว่าหากทำแบบนั้นไป เฉิงฝูรั่วก็ไม่ได้รับความเสียหายเลยแม้แต่น้อย ส่วนตัวนางเองมีแต่จะถูกไล่ออกจากบ้าน
ไม่มีใครอยู่ข้างนางเลย ไม่ใช่หรือที่นางรู้อยู่แก่ใจตั้งแต่แรก?
หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเสร็จเรียบร้อย เฉิงฝู่ร่วนอนบนเตียง คุยวิดีโอคอลกับเสิ่นอี้เจิน
นางกำลังเล่าเรื่องซ่งเจียจิ่งด้วยน้ำเสียงที่ไม่ปิดบังความรังเกียจเลย “ถึงแม่นางจะเป็นลูกสาวเพื่อนคุณแม่ แต่มีอะไรดีถึงได้มาอยู่บ้านเรา หนูไม่ชอบนางเลยสักนิด”