"เฉียวอิน?" ซังอู้เอียงหน้ามองเธอ เหมือนไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงยืนนิ่งไม่ขยับ
"ไม่แอด" น้ำเสียงของเฉียวอินแข็งกว่าที่เธอคิดไว้
ในห้องพักเงียบไปชั่วขณะ
ซังอู้ชะงักไป รอยยิ้มบนใบหน้าค่อยๆ จางลงเล็กน้อย เธอมองเฉียวอิน แววตามีทั้งความสงสัยและเจ็บปวดที่พอเหมาะพอเจาะ เหมือนไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรผิด
เฉียวอินหลบสายตานั้น ก้มหน้ารีบเดินไปที่โต๊ะหนังสือ วางกระเป๋าลง การเคลื่อนไหวหนักกว่าปกติเล็กน้อย เก้าอี้โดนขาเธอชนจนเกิดเสียงดังเบาๆ
ซังอู้เงียบอยู่ข้างหลังไม่กี่วินาที
แล้วเธอก็ได้ยินซังอู้ถอนหายใจเบาๆ "งั้นก็ได้ รอเธออยากแอดเมื่อไหร่ค่อยแอด"
น้ำเสียงอ่อนโยน ใจกว้าง จนจับผิดอะไรไม่ได้เลย
เฉียวอินก้มหน้ามองเงาตัวเองบนหน้าจอมือถือ เธอยิ่งชักจะไม่ชอบซังอู้มากขึ้นเรื่อยๆ
เมื่อเห็นว่าเฉียวอินไม่พูดอะไร ซังอู้ก็หันกลับไป สีหน้าเจ็บปวดเมื่อครู่หายไป มุมปากค่อยๆ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มสมใจ
มือถือสั่นขึ้นมา เป็นข้อความที่ฉู่อวี้จือส่งมา
[c y z]: แอดเธอแล้ว อย่าลืมกดรับนะ
ซังอู้แตะปลายนิ้วบนหน้าจอ พิมพ์ข้อความแล้วส่งไป
[sw w]: คุณอวี้จือ เกมนี้ไม่ได้ห้ามแอดเพื่อนตามใจชอบใช่ไหมคะ
[cyz]: ?
[c y z]: ทำไมถามแบบนั้น
[sw w]: รูมเมทฉันก็เล่นเกมนี้เหมือนกัน เมื่อกี้บอกว่าจะแอดเพื่อนกับเธอ เธอมีปฏิกิริยาค่อนข้างแรง ฉันนึกว่าห้ามแอดเพื่อนตามใจชอบ ทำอะไรไม่สมควรใส่เธอซะอีก