ทั้งวันนั้นฉู่อวี้จือกระวนกระวายใจไม่น้อย พอหมดคาบสุดท้ายก็รีบออกจากห้องเรียนทันที
โจวเฉาเพิ่งจะถามเขาว่าตอนเย็นจะกินอะไร เงยหน้าอีกทีก็ไม่เห็นแม้แต่เงาเพื่อนแล้ว
เดินออกจากตึกเรียน ฉู่อวี้จือก็หยิบโทรศัพท์ส่งข้อความหาซังอู้
[cyz]: เลิกเรียนแล้ว ผมไปหาคุณนะ
ตอนที่ซังอู้ได้รับข้อความ เธอกำลังจัดชุดอยู่หน้ากระจกในหอพัก เลือกเดรสสีมินต์กรีนตัวหนึ่ง สีอ่อนบาง สะอาดสะอ้าน ยิ่งขับให้ผิวเธอขาวใส ละมุนตา ผมยาวสีเกาลัดปล่อยสยายลงถึงบ่า ปลายผมดัดลอนอ่อน ๆ เธอฉีดน้ำหอมกลิ่นแอปเปิลที่ชอบมากช่วงนี้แตะที่ข้อมือเล็กน้อย แล้วมองดูตัวเองในกระจกอีกครั้ง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างพึงพอใจ
เห็นข้อความของฉู่อวี้จือ เธอยิ้มจนดวงตาโค้งรูปจันทร์เสี้ยว ตอบกลับไปเพียงคำเดียวว่า "ค่ะ"
เธอสะพายกระเป๋าที่เตรียมไว้แต่เนิ่น ๆ แล้วจะออกประตูไป แต่เพิ่งถึงประตูหอ ก็ถูกผลักเข้ามา ฟางถังกับเหอเวยเดินเข้ามาพอดี
"โห——" ฟางถังเห็นชุดของซังอู้แวบเดียวตาก็เป็นประกาย "แต่งตัวสวยเบอร์นี้ จะไปไหนจ๊ะ"
เหอเวยก็มาสมทบ มองสำรวจเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า พลางร้องจุ๊ปาก "นี่ครั้งแรกเลยนะที่เห็นเธอใส่สีนี้ สวยมากเลย"
ซังอู้ถูกพวกเธอมองจนเขิน ปลายหูแดงระเรื่อขึ้น "ออกไปกินข้าวน่ะ"
"กินข้าว" ฟางถังลากเสียงยาว เลิกคิ้วอย่างรู้ทัน "ไปกินข้าวกับใครกันจ๊ะ ถึงได้แต่งตัวซะขนาดนี้"
"ใช่ ๆ" เหอเวยสมทบอีกคน "คงไม่ใช่กับ 'เพื่อนธรรมดา' คนนั้นหรอกใช่ไหม"
หน้าซังอู้ยิ่งแดงหนักขึ้น "ใช่แล้ว" เธอตอบเสียงหวานนุ่ม แต่ก็แฝงไว้ด้วยท่าทีเยือกเย็นที่ฝืนทำ "ก็กับเขานั่นแหละ"
"ไปแล้วนะ" เธอบอก
"ไปเถอะ ๆ" ฟางถังโบกมือ หัวเราะอย่างเข้าใจทุกอย่างกระจ่างแจ้ง "อย่าให้คนอื่นเขารอนานล่ะ"