เซี่ยซือเหิงฟื้นขึ้นมา พร้อมกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่อบอวลอยู่ตรงปลายจมูก
แสงไฟเหนือศีรษะขาวจ้าจนแสบตา เขาขมวดคิ้วแล้วเบือนหน้า เพียงขยับตัว ความเจ็บหนึบก็แล่นขึ้นมาจากอกและท้องจนต้องสูดปากด้วยความเจ็บปวด
“ฟื้นแล้วเหรอ?”
เสิ่นจิ่งเชียนนั่งอยู่ข้างเตียง ในมือยังถือผลตรวจของเซี่ยซือเหิง พอเห็นเขาฟื้นก็แค่นหัวเราะ
“นายไปทำอะไรให้ฟูจินเฉียวไม่พอใจถึงได้โดนแบบนี้?”
เซี่ยซือเหิงไม่ตอบ
ภาพก่อนหมดสติค่อย ๆ ย้อนกลับมาในหัว
คำว่า “ปากไม่สะอาด” ของฟูจินเฉียว ตอนนั้นเขารู้สึกว่าพูดจาไม่รู้เรื่อง แต่พอได้สงบใจลง กลับนึกถึงเรื่องเมื่อคืนก่อนขึ้นมาได้
สุยหยาง
ฟูจินเฉียวทำไปเพราะสุยหยาง
เซี่ยซือเหิงเอนพิงหมอน สีหน้าเดี๋ยวซีดเดี๋ยวคล้ำอยู่นาน ก่อนจะยกมือแตะมุมปากที่แตก เจ็บจนหัวคิ้วขมวดแน่น
“เปล่า”
“คิดว่าฉันโง่หรือไง?” เสิ่นจิ่งเชียนลากเก้าอี้เข้ามานั่งใกล้ “ฟูจินเฉียวรู้จักนายมาตั้งหลายปี ต่อให้ไม่ชอบขี้หน้าจริง ๆ ก็คงไม่ถึงกับซ้อมนายให้ตาย เขาถามว่าปากนายไม่สะอาดหรือเปล่า นายไปพูดอะไรกับใครมา?”
เซี่ยซือเหิงทำหน้าเย็นชา “เมื่อไหร่นายถึงได้ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านขนาดนี้?”
“ฉันแค่ไม่อยากต้องไปเก็บศพนายวันไหน แล้วยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่านายตายเพราะอะไร”
เสิ่นจิ่งเชียนพูดไปพลางพลันนึกถึงชื่อที่เซี่ยซือเหิงละเมอเรียกหลังจากได้รับยาชาตอนทำแผล
“สุยหยางเป็นใคร?”
สีหน้าเซี่ยซือเหิงเปลี่ยนไปทันที เขาหันขวับไปมองอีกฝ่าย
การเคลื่อนไหวกระทบแผล เขาครางฮึมฮัมเบา ๆ เหงื่อเย็นผุดขึ้นตรงขมับในพริบตา
เซี่ยซือเหิงพูดอย่างหงุดหงิด “ไม่ใช่เรื่องของนาย”
เสิ่นจิ่งเชียนมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง คล้ายจะเข้าใจอะไรบางอย่าง