เฉิงเจ้าฉวินเปิดภาพจากกล้องวงจรปิดของวันนี้ทันที สองสามีภรรยามองเห็นร่างเล็ก ๆ นั่งอยู่บนโซฟาเพียงลำพัง ก็อดไม่ได้ที่จะโกรธ ฉีซู่ยวี่เก็บอารมณ์ไม่อยู่อีกต่อไป พุ่งเข้าไปตบหน้าพี่เลี้ยงเด็กอย่างแรง
“ฉันจ้างเธอด้วยเงินเดือนสูง ๆ ก็เพื่อให้ช่วยดูแลลูกสาวฉัน แล้วเธอทำอะไรลงไป”
พี่เลี้ยงเด็กโดนตบ เอามือปิดหน้าแล้วร้องไห้สะอึกสะอื้น
เวลาผ่านไปทีละนาที ในภาพก็ปรากฏร่างเล็ก ๆ ของเฉิงฝูรั่วในที่สุด เธอเดินไปทางสวนเล็ก ๆ แต่น่าเสียดายที่ถูกต้นไม้บังอย่างรวดเร็ว หลังจากนั้นก็ไม่มีร่องรอยอีกเลย กล้องวงจรปิดดูซ้ำไปซ้ำมาหลายรอบ แต่ก็ยังหาไม่เจอว่าเฉิงฝูรั่วไปอยู่ที่ไหน หัวใจของฉีซู่ยวี่จมดิ่งลงทีละน้อย เฉิงเจ้าฉวินเองก็เริ่มร้อนรนขึ้นเรื่อย ๆ
เมื่อเห็นท่าทีของภรรยา เฉิงเจ้าฉวินได้แต่ปลอบโยนสุดฝีมือ “อาอวี้ ไม่ต้องกังวลไป เขตบ้านจัดสรรนี้ดูแลเข้มงวด คนนอกเข้ามาไม่ได้ กุยเป่าต้องไปเล่นที่ไหนแล้วลืมกลับมาแน่ ๆ”
คำพูดนี้ทำให้ฉีซู่ยวี่มีความหวังขึ้นมาบ้าง สองสามีภรรยารีบออกจากบ้านตามหากันทุกแห่ง
เฉินชิวเยวี่ยเพิ่งขับรถเข้ามาในหมู่บ้าน ก็เห็นฉีซู่ยวี่วิ่งไปมาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก อดรู้สึกแปลกใจไม่ได้ กลับถึงบ้าน เธอถามพ่อบ้านว่า “ข้างนอกเกิดอะไรขึ้น”
พ่อบ้านถอนหายใจ พูดด้วยน้ำเสียงสะท้อนใจว่า “ลูกสาวคนเล็กบ้านเฉิงข้าง ๆ หายไป ที่บ้านร้อนใจกันแทบบ้าไปแล้ว”
เฉินชิวเยวี่ยใจหายวูบ รีบสั่งทันที “บอกให้ทุกคนวางงานชั่วคราว ไปช่วยตามหากัน”
พูดจบเธอก็เดินขึ้นชั้นบนไป เพิ่งก้าวขึ้นบันไดได้ไม่กี่ขั้น จู่ ๆ ก็หยุดเดิน หันไปถามพ่อบ้านว่า “เสี่ยวอี้วันนี้ออกไปข้างนอกหรือเปล่า”