เธอไม่ได้แต่งงานกับฝูจิ่ง ตระกูลหลินก็ไม่ได้รุ่งเรืองเฟื่องฟู บ้านสายรองทั้งสองสายพากันตกต่ำลง เธอเองก็ต้องเข้าคุกหลวงเพราะหีบเงินหนึ่งหีบ กลายเป็นนักโทษที่กำลังจะถูกประหาร
ยิ่งใกล้วันประหาร ความฝันที่เธอเห็นก็ยิ่งชัดเจนขึ้น
ทุกสิ่งในความฝันแตกต่างจากตอนนี้อย่างสิ้นเชิง
หลินเป่าจูขดตัวอยู่ตรงมุมกำแพง ได้ยินเสียงล้อรถเคลื่อนเป็นจังหวะสม่ำเสมอดังมาจากนอกตรอก
เธอค่อย ๆ ชะโงกหน้าออกไป ฝู...
สองฝั่งถนนสายใหญ่มีชาวบ้านเบียดเสียดกันแน่น ทุกคนกำลังมองขบวนรถที่แล่นผ่านอย่างช้า ๆ พลางกระซิบกระซาบกัน
“นั่นคือลูกสาวขององค์หญิงใหญ่หรือ?”
“ได้ยินว่าจะกลับเมืองหลวงพร้อมพระพันปีเหนียงเหนียง”
“คนตระกูลฝูก็ไปด้วย คุณชายฝูคนนั้นปีนี้ยังต้องเข้าสอบจวี่เหรินฤดูใบไม้ร่วง ต่อไปคงมีอนาคตสดใสแน่”
หลินเป่าจูกำอิฐสีเขียวริมกำแพงไว้แน่น
ลูกสาวขององค์หญิงใหญ่งั้นหรือ?
เธอมองตามสายตาของผู้คนไป
รถม้าคันหนึ่งกว้างขวางหรูหรา แล่นผ่านปากตรอกอย่างช้า ๆ ใบหน้าขาวสะอาดงดงามเผยออกมาจากหลังม่านรถที่เปิดไว้ครึ่งหนึ่ง
คือฝูอิ้ง
ในหัวของหลินเป่าจูพลันอื้ออึง
ในที่สุดเธอก็เข้าใจแล้ว
คนเดียวที่แตกต่างจากในความฝัน ก็คือฝูอิ้ง
ในความฝันไม่มีเธออยู่เลย
ตระกูลฝูมีลูกชายเพียงคนเดียวคือฝูจิ่ง และฝูจิ่งก็ควรจะชอบเธอ ทว่าหลังจากฝูอิ้งปรากฏตัว โชคดีของเธอก็ค่อย ๆ ลดน้อยลง ทุกครั้งที่เจอผู้หญิงคนนี้ เธอจะต้องพบกับความโชคร้าย
ที่หอหยวนชุนก็เป็นเช่นนี้ ที่บ้านตระกูลกู่ก็เป็นเช่นนี้ หีบเงินที่ใช้ฝังศพนั่นก็เช่นกัน
ทั้งหมดเป็นเพราะเธอ!
หลินเป่าจูหนาวเยือกไปทั้งตัว แต่ในใจกลับมีความเกลียดชังพลุ่งพล่านขึ้นมา รุนแรงเสียจนแทบกลืนกินเธอทั้งเป็น
ในจังหวะนั้นเอง ฝูอิ้งในรถม้าก็หันหน้ามาอย่างกะทันหัน
ท่ามกลางฝูงชนที่เดินขวักไขว่ สายตาของทั้งสองสบกัน
ร่างของหลินเป่าจูแข็งค้างไปทันที
ฝูอิ้งมองเธอเงียบ ๆ อยู่ครู่หนึ่ง มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเอียงหน้าไปพูดบางอย่างกับฝูจิ่งที่อยู่ใกล้กัน
ฝูจิ่งหันมามองในตรอกทันที
“คนอยู่ตรงนี้!”
ทหารหลายนายรีบวิ่งกรูกันเข้ามาในตรอก