ปลายนิ้วของฟูจินเฉียวหยุดอยู่บนหน้าจอ แววตาหม่นลงเล็กน้อย
ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาบันทึกรูปภาพไว้ก่อน แล้วจึงพิมพ์ตอบ
【น่ารักมาก】
สุยหยางเห็นข้อความ จึงกดโทรวิดีโอไปหาเขาทันที
ตอนโทรศัพท์ดัง ฟูจินเฉียวกำลังสวมแว่นกลับเข้าไปใหม่
เมื่อเห็นชื่อบนหน้าจอ เขาชะงักมือไปครู่หนึ่ง แล้วยกมือจัดแต่งทรงผม ก่อนกดรับสาย
วินาทีถัดมา สุยหยางกับเสี่ยวมี่ก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอพร้อมกัน
“ฟูจินเฉียว”
สุยหยางชูเสี่ยวมี่ขึ้นสูงกว่าเดิมเล็กน้อย น้ำเสียงเต็มไปด้วยความลับและความภาคภูมิใจ
“เสี่ยวมี่เรียกพี่สาวเป็นแล้วนะ”
ฟูจินเฉียวเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ รอยยิ้มผุดขึ้นในแววตา
“จริงเหรอ?”
“จริงสิ”
“เสี่ยวมี่ของเราฉลาดเหมือนหยางหยางเลย”
สุยหยางพยักหน้าหงึกหงักอย่างจริงจัง ก่อนก้มลงพูดกับเสี่ยวมี่ในอ้อมแขน “เสี่ยวมี่ เรียกพี่สาวสิ”
เสี่ยวมี่ให้ความร่วมมืออย่างยิ่ง มันเงยหน้าขึ้น
“เหมียว”
สุยหยางหันไปมองหน้าจอทันที ดวงตาโค้งเป็นเสี้ยวจันทร์งดงาม
“เห็นไหม เห็นไหม ฉันไม่ได้หลอกคุณสักหน่อย”
ฟูจินเฉียวถูกท่าทางภาคภูมิใจของเธอทำให้หลุดหัวเราะ เขาโน้มตัวมาข้างหน้าเล็กน้อย ขยับเข้าใกล้หน้าจอโทรศัพท์
“งั้นให้หยางหยางสอนเสี่ยวมี่เรียกพี่ชายสักคำสิ”
สุยหยางกอดเสี่ยวมี่แน่น พลางจงใจส่ายหน้า
“ฟูจินเฉียว เรื่องแบบนี้บังคับกันไม่ได้หรอก”
เธอก้มลงจุ๊บหัวเสี่ยวมี่เบา ๆ ก่อนถามเสียงนุ่ม “ใช่ไหม เสี่ยวมี่?”
เสี่ยวมี่ร้องอีกครั้ง
ฟูจินเฉียวหรี่ตาลงเล็กน้อย