หลังออกจากโรงเรียน สุยหยางก็เอาแต่คิดถึงเสี่ยวมี่
ลุงหลิวส่งผลตรวจมาให้ตั้งแต่ช่วงบ่ายแล้ว เสี่ยวมี่ไม่ได้เป็นอะไรมาก เพียงแต่ก่อนหน้านี้ใช้ชีวิตเร่ร่อนอยู่ข้างนอก ตัวจึงสกปรกอยู่บ้าง อีกทั้งภาวะโภชนาการก็ไม่ค่อยดี คนจากร้านสัตว์เลี้ยงอาบน้ำให้มัน กำจัดเห็บหมัด และฉีดวัคซีนเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้กำลังรอพวกเขาไปรับอยู่ที่ร้าน
รถเพิ่งจอดสนิท สุยหยางก็รีบปลดเข็มขัดนิรภัยทันที
“ช้าหน่อย” ฟูจินเฉียวยื่นมือมาช่วยกันประตูรถไว้ “เสี่ยวมี่ไม่หนีไปไหนหรอก”
“มันเพิ่งไปอยู่ในที่แปลกหน้าเป็นครั้งแรก ต้องกลัวแน่ ๆ”
ฟูจินเฉียวมองท่าทางมั่นอกมั่นใจของเธอ ก่อนมุมปากจะโค้งขึ้นน้อย ๆ
“อืม หยางหยางพูดถูก”
ภายในร้านสัตว์เลี้ยงเปิดฮีตเตอร์ไว้อย่างเต็มที่
พนักงานหลังเคาน์เตอร์กำลังก้มหน้าจัดขนมสัตว์เลี้ยงที่เพิ่งมาส่ง พอได้ยินเสียงกระดิ่งเหนือประตูดังขึ้น เธอก็เอ่ยต้อนรับอย่างคล่องแคล่วโดยไม่เงยหน้า “ยินดีต้อนรับสู่ร้านเหมียวอู๋ เพ็ทไลฟ์ค่ะ มีอะไรให้ช่วยไหมคะ?”
พูดจบเธอก็เงยหน้าขึ้น สบตากับสุยหยางพอดี
มือของพนักงานชะงักค้างไปในทันที
สุยหยางสวมชุดนักเรียนของโรงเรียนมัธยมเฉินหัว ผมสั้นยาวระต้นคอ ใบหน้าเล็กขาวผ่องแต้มสีชมพูจาง ๆ จากลมหนาวด้านนอก เธอยืนอยู่ใต้แสงไฟ ดวงตาสุกใส งดงามจนแทบดูไม่เหมือนคนจริง
พนักงานเบิกตากว้าง
น้องสาวคนนี้สวยจังเลย
สุยหยางเดินมาหยุดหน้าเคาน์เตอร์ ก่อนยิ้มจนดวงตาโค้งอย่างสุภาพ
“สวัสดีค่ะ วันนี้ช่วงบ่ายมีคุณหลิวพาแมวส้มมาฝากไว้ ตอนนี้มันอยู่ที่ไหนคะ?”
เสียงก็นุ่มน่าฟังด้วย