โหมดการมองเห็นการล่าปิดลง
ลู่เย่พ่นลมหายใจขุ่นมัวออกมา คิ้วขมวดเล็กน้อย
ยิงธนูสองดอก เข้าเป้าหนึ่ง พลาดหนึ่ง
ทั้งที่มีโหมดการมองเห็นการล่าช่วยเสริมอยู่ เขากลับยิงพลาดไปหนึ่งดอก เรื่องแบบนี้แทบไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
กลับเป็นเจ้าขุนเขาที่จัดการได้อย่างหมดจด ลงมือครั้งเดียวก็ปลิดชีพเหยื่อ
คนหนึ่งคนกับแมวป่าชนิดหนึ่ง เสมอกันพอดี
ลู่เย่พลิกตัวลุกขึ้น แล้วเดินไปหาหรียญแม่ก่อน
เขาดึงลูกธนูออก เลือดข้นไหลตามหัวลูกธนูลงมา
เขารออยู่สองวินาที แต่ไม่มีคุณสมบัติปรากฏขึ้น
ลู่เย่เก็บลูกธนูด้วยความผิดหวังเล็กน้อย ก่อนหันไปยังจุดที่ลูกธนูดอกแรกตก
เขาค้นหาอยู่บนหิมะครู่หนึ่ง ก็เห็นลูกธนูหัวเข็มเมยที่ยิงพลาดปักอยู่บนลำต้นสนซึ่งห่างออกไปสิบกว่ามตร
เขาดึงมันออกมา กำไว้ในมือแล้วหมุนดู
ดวงตาหรี่ลง
ช่วงกลางของก้านธนูมีรอยงอเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น
ถ้าไม่เพ่งดูให้ดีคงไม่มีทางเห็น แต่เมื่อยิงจากระยะห่างแปดสิบเมตร ความคลาดเคลื่อนเพียงนิดเดียวก็ทำให้ลูกธนูเบี่ยงจากเป้าหมายไปได้สองสามชุ่น
ลู่เย่ไม่ลังเลนัก เขาใช้สองมือหักก้านธนูดัง “กร๊อบ”
เขาเก็บหัวลูกธนูใส่เสื้อ ส่วนก้านไม้ที่หักแล้วก็โยนทิ้งลงบนหิมะตามใจ
จากนั้นจึงหันไปหาเจ้าขุนเขา
เจ้าขุนเขาตัวเล็กกำลังนั่งยอง ๆ อยู่ข้างลูกหรียญ ก้มจ้องคราบเลือดที่คอของเหยื่อ พร้อมส่งเสียง “กรุกกรุก” ในลำคอ
น้ำลายแทบหยดลงมาอยู่แล้ว แต่มันก็ยังไม่ขยับปาก
กลับกำลังรอคำสั่งจากลู่เย่
ลู่เย่เดินเข้าไป มองแมวป่าชนิดหนึ่งตัวเล็กที่เปื้อนเลือดไปทั้งตัว ดวงตาแนวตั้งเต็มไปด้วยความหิวโหยที่ข่มกลั้นไว้ แล้วพยักหน้าด้วยความพอใจ