สิ่งที่เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัดที่สุดคือการทรงตัว
ลู่เย่ยืนอยู่กับที่ ใต้เท้าเป็นชั้นหิมะฟู ๆ ที่เพิ่งตก
ภูมิประเทศแบบนี้ แค่ถ่ายน้ำหนักผิดไปนิดเดียวก็จมลงไปในหิมะได้ง่าย
แต่เขารู้สึกได้อย่างชัดเจนว่า จุดสัมผัสระหว่างเท้ากับผิวหิมะไวขึ้นผิดปกติ
การปรับศูนย์ถ่วงของร่างกายกลายเป็นสัญชาตญาณ ไม่จำเป็นต้องให้สมองเข้ามาสั่งการ
เขาลองก้าวออกด้านข้างอย่างรวดเร็วหนึ่งก้าว
ทันทีที่เท้าแตะพื้น ร่างกายก็เคลื่อนตามไปอย่างคล่องแคล่ว ไม่มีการโคลงเคลงแม้แต่น้อย
จากนั้นเขากระโดดเฉียงไปอีกทางหนึ่ง ความเร็วเพิ่มขึ้นหลายเท่า ระยะทางก็ไกลขึ้นเกือบเท่าตัว
“ของดีชะมัด!”
ลู่เย่สบถเสียงเบา ในใจเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
หลังข่มความตื่นเต้นในใจลง เขาก็เดินไปย่อตัวลงข้างซากแมวป่าชนิดหนึ่ง
แมวป่าตัวเมียตัวนี้มีขนาดไม่ใหญ่นัก กะคร่าว ๆ น่าจะหนักสักสิบห้าหรือสิบหกชั่ง
สัตว์ตระกูลแมวอย่างแมวป่าชนิดหนึ่งมีขนคุณภาพชั้นดี มีค่ากว่าหนังกระต่ายหรือหนังจิ้งจอกทั่วไปมาก
ถ้าเป็นหนังแมวป่าชนิดหนึ่งผืนเต็ม เอาไปขายที่ร้านค้าหนังในเมืองตลาด อย่างน้อยก็ได้สักสามสิบหรือสี่สิบหยวน
แต่บนตัวมันมีรอยหมาป่ากัดเป็นแผลใหญ่หลายจุด ราคาคงตกฮวบแน่
ยิ่งไปกว่านั้น ภาพตอนที่มันหลับตาลงก็ผุดขึ้นมาในใจลู่เย่โดยไม่ทันตั้งตัว
เขาลุกขึ้นดึงลูกศรออก แต่ไม่ได้แตะต้องซากของมัน
ช่างเถอะ
แมวป่าตัวเมียตัวนี้ตายเพื่อปกป้องลูกของมัน
เขาจะทิ้งซากของมันไว้บนภูเขา ให้ธรรมชาติจัดการ หรือจะถูกสัตว์ป่าตัวอื่นกินก็แล้วแต่