ดวงตาลู่เย่เป็นประกาย ตรงนั้นมีกระต่ายหิมะตัวหนึ่ง
ตัวไม่ใหญ่ ดูแล้วหนักสามชั่งกว่า ๆ ขาหลังถูกลวดเหล็กรัดไว้จนแน่น ไม่ขยับแล้ว
เขาแกะกระต่ายที่ตายแล้วออกจากบ่วงลวด ผูกไว้ที่เอว แล้วติดตั้งบ่วงสปริงใหม่
บ่วงที่ห้า ยังคงว่างเปล่า
เก็บบ่วงเสร็จ ลู่เย่ก็ลงจากเขาทันที มุ่งหน้าไปยังบ่อครึ่งเดือน
พอเดินมาถึงริมบ่อ เขาก็ก้าวขึ้นไปบนผิวน้ำแข็งแล้วกวาดตามองไปรอบ ๆ
หลุมน้ำแข็งสามหลุมที่เจาะไว้เมื่อวานแข็งตัวปิดสนิทแล้ว แต่ชั้นน้ำแข็งบางกว่าบริเวณโดยรอบอย่างเห็นได้ชัด สีของมันก็ออกขาวกว่า
เขายืนอยู่กลางบ่อ หลับตานึกในใจ
【เปิดใช้งานโหมดการมองเห็นการล่า】
โลกทั้งใบซีดจางลง
ใต้ผิวน้ำแข็งสีเทาขาว ในความมืดมีแสงสีแดงเรืองขึ้นมาเพียงกลุ่มเดียว
อยู่ตรงมุมตะวันออกเฉียงใต้ของบ่อ ใกล้รากกกริมฝั่ง
จุดแสงมีไม่มาก เมื่อเทียบกับฝูงปลาใต้หลุมที่สองเมื่อวานแล้ว เบาบางลงไปมาก
นับคร่าว ๆ มีจุดสีแดงสิบกว่าจุดเบียดอัดกันอยู่
เหลือฝูงปลาอยู่แค่แห่งเดียวแล้ว
เมื่อการนับถอยหลังห้าวินาทีสิ้นสุดลง สีสันก็กลับคืนมา
ลู่เย่โยนกิ่งไม้แห้งลงบนผิวน้ำแข็งตรงตำแหน่งฝูงปลาเพื่อทำเครื่องหมาย จากนั้นก็หันหลังเดินกลับเข้าหมู่บ้าน
แม้ฝูงปลาจะเหลือน้อย แต่ไหน ๆ ก็ว่างอยู่แล้ว
เผื่อว่าจะสุ่มได้คุณสมบัติสักคำก็ยังดี
เขาแวะกลับบ้านก่อน
ซูหว่านเพิ่งแต่งตัวเสร็จและลุกขึ้นมา พอได้ยินเสียงประตูรั้ว เธอก็เดินออกมาจากห้องโถง เห็นลู่เย่ผูกกระต่ายไว้ที่เอว ใบหน้าก็เผยรอยยิ้มอย่างที่คาดไว้
“ติดบ่วงได้อีกแล้วเหรอ?”