ในป่ากลับมาเงียบสงบอีกครั้ง
เหลือเพียงแม่ไก่ที่ถูกตอกติดกับพื้น ยังคงกระตุกอย่างไร้เรี่ยวแรงเป็นครั้งสุดท้าย เสียงปีกตบหิมะค่อย ๆ แผ่วลง
ลู่เย่ค่อย ๆ ลดแขนที่ยกจนเมื่อยล้าลง
จากนั้นก็พ่นลมหายใจขุ่นมัวที่มีไอขาวยาวเหยียดออกมา
หัวใจในอกเต้นรัวไม่หยุด
สามตัว
ในช่วงที่หิมะปิดกั้นภูเขา แม้แต่นายพรานเก๋ายังไม่กล้าวางกับดักง่าย ๆ แต่เขากลับยิงไก่ภูเขาอ้วนพีร่วงลงมาได้ติด ๆ กันถึงสามตัว
ถ้าเอาผลงานนี้กลับไปที่หมู่บ้าน จ้าวโสวซานคงอ้าปากค้างแน่
เขาชักมีดสั้นผ่าเขาที่เอวออกมา ย่ำหิมะลึกถึงเข่าไปยังเหยื่ออย่างรวดเร็ว
เขาเดินไปยังกอหญ้าแห้งที่อยู่ไกลที่สุดก่อน แล้วคว้าไก่ตัวผู้ลายใหญ่ที่มีลูกธนูปักอยู่ตรงปีกขึ้นมา
จากนั้นจึงหันกลับไปยังจุดที่ยิงธนูนัดเดียวได้นกสองตัว
ลู่เย่ย่อตัวลงครึ่งหนึ่ง ดึงลูกธนูหัวเหล็กที่แทงทะลุไก่ภูเขาทั้งสองตัวออกมา
เขาถูลูกธนูให้คราบเลือดบนก้านเลือนออกกับหิมะอย่างลวก ๆ แล้ววางเหยื่อทั้งสามตัวเรียงกันอย่างเป็นระเบียบข้างเท้า
ไก่ภูเขาทั้งสามตัวนี้มีน้ำหนักไม่น้อย
พวกมันอ้วนท้วนสมบูรณ์ เห็นได้ชัดว่าสะสมไขมันไว้เต็มที่ก่อนเข้าสู่ฤดูหนาว
ขณะที่เขากำลังจะหาเชือกฟางมามัดเหยื่อ เสียง “ติ๊ง” ใสกังวานก็ดังขึ้นในสมองอย่างกะทันหัน
แสงสีขาวริบหรี่ก้อนหนึ่งค่อย ๆ ลอยขึ้นจากซากไก่ตัวผู้
ดวงตาของลู่เย่เป็นประกาย
มีของดี!
【แจ้งเตือน: สังหารได้อย่างสมบูรณ์แบบ (โจมตีครั้งเดียวถึงตาย) เปิดใช้งานการชิงคุณสมบัติ】
【ได้รับคุณสมบัติสีขาว: [สายตาอินทรีระดับต่ำ]】
【คำอธิบายคุณสมบัติ: เพิ่มความสามารถในการจับภาพเคลื่อนไหวและการมองเห็นในเวลากลางคืนเล็กน้อย】
ลู่เย่ยื่นมือขวาออกไปโดยไม่ลังเล คว้าแสงสีขาวก้อนนั้นไว้ในฝ่ามือ แล้วตบเข้าที่หว่างคิ้วของตัวเองทันที