“ฟุ่บ!”
ลูกธนูหัวเข็มเมยถูกดึงออกมาพร้อมเลือดที่กระเซ็น ปลายลูกธนูยังสมบูรณ์ไม่บุบสลาย
ฝีมือของเฒ่าจ้าวไม่มีที่ติ
ระบบไม่มีการแจ้งเตือนใด ๆ
ไม่มีคุณสมบัติ
มือของเขาไม่หยุด พลิกท้องหรียญพ่อใหญ่ขึ้น แล้วคลำไปเจอถุงหนังที่พองนูนอยู่ใต้ท้อง
ถุงหอม
ของชิ้นนี้มีค่า จะให้เสียหายแม้แต่นิดเดียวไม่ได้
ลู่เย่ชักมีดสั้นผ่าเขาออกมา แล้วค่อย ๆ กรีดบริเวณโคนถุงหอมอย่างระมัดระวัง
ตอนแยกมันออกมา เขาขยับมือช้าที่สุด ถุงหอมที่สมบูรณ์ถูกนำออกมาได้ทั้งชิ้น หนักอึ้งมือ ขนาดเล็กกว่าถุงที่ได้จากการล้อมล่าครั้งก่อนอยู่หนึ่งรอบ
ลู่เย่ใช้ผ้าแห้งที่พกติดตัวห่อมันไว้อย่างดี แล้วสอดไว้ในกระเป๋าด้านในชิดตัว
จัดการหรียญพ่อใหญ่เสร็จ เขาก็รีบเดินไปหาหรียญแม่ที่อยู่ห่างออกไปยี่สิบกว่าเมตร
วินาทีที่ดึงลูกธนูออก แสงสีเขียวก้อนหนึ่งก็ลอยออกมาจากร่างของกวางน้ำ
รูม่านตาของลู่เย่หดแคบลง
【ติ๊ง! การสังหารอย่างสมบูรณ์แบบทำให้เกิดการปล้นตามความน่าจะเป็น!】
【ได้รับคำคุณสมบัติสีเขียว: [ประสาทสัมผัสการฟังที่คมแหลมขั้นต้น]】
【ความคืบหน้าการเลื่อนขั้นปัจจุบัน: 1/5】
เยี่ยม!
ลู่เย่กำหมัดแน่น แววดีใจวาบขึ้นในดวงตา
เก็บเพิ่มอีกสี่คำ ก็จะเลื่อนเป็นสีฟ้าได้
เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง ดูดซับมันทันที
แสงสีเขียวก้อนนั้นจมหายเข้าไปในฝ่ามือ ความอบอุ่นสายหนึ่งแผ่จากแขนไปถึงใบหู ก่อนจะจางหายไป
ประสาทสัมผัสไม่ได้เปลี่ยนแปลงอย่างเห็นได้ชัด อย่างไรเสียมันก็เป็นเพียงวัตถุดิบสำหรับการเลื่อนขั้น ยังไม่ถึงขั้นเปลี่ยนแปลงเชิงคุณภาพ
จากนั้นเขาก็นั่งยอง ๆ ลงอย่างคล่องแคล่ว ผ่าท้องแล้วควักเครื่องในของกวางน้ำทั้งสองตัวออกมาโยนไว้ก้นร่องน้ำ
ลำไส้ กระเพาะ และปอดกระจายเกลื่อนพื้น
จัดการเสร็จแล้ว เขาก็อุ้มเจ้าขุนเขาตัวน้อยขึ้นจากพื้นหิมะ