เรื่องของตระกูลหลี่ เธอรู้ดีเสียยิ่งกว่าอะไร
แล้วอู๋ไหลตี้ล่ะ รู้หรือเปล่า?
เสิ่นซิ่วเหอสีหน้าหม่นลง ชาตินี้เธอจะไม่ยอมกระโจนลงหลุมไฟตระกูลหลี่อีกเด็ดขาด
เช้าตรู่ คนอื่น ๆ ออกไปทำงานกันหมดแล้ว เสิ่นซิ่วเหอผลักประตูห้องของอู๋ไหลตี้กับสามีเข้าไปทันที บนเตาอุ่นมีชามใบหนึ่งคว่ำอยู่
พอเปิดดู ข้างในมีไข่ต้มอยู่สองฟอง
เสิ่นซิ่วเหอแค่นหัวเราะอย่างเย็นชา ก่อนจะเก็บไข่ใส่อ้อมอก แล้วหันไปสบตาเสิ่นเว่ยจวิน
เขาขมวดคิ้ว ไม่รู้ว่านึกอะไรขึ้นมาได้ กวาดตามองเธอแวบหนึ่งแล้วหันหลังเดินจากไป
เมื่อนึกถึงท่าทีผิดปกติของเสิ่นเว่ยจวินเมื่อวาน พอเขาออกจากลานบ้าน เธอก็รีบตามไปทันที และเห็นเขาขึ้นรถที่มีคนปั่นมารับ
เสิ่นซิ่วเหอรีบปีนขึ้นรถแทรกเตอร์ที่กำลังจะมุ่งหน้าไปตัวเมือง
พอถึงตัวเมือง เสิ่นเว่ยจวินก็ถูกนักเลงสองคนที่โผล่มากะทันหันจับตัวไว้ ส่วนคนที่มากับเขาก็รีบหนีไปทันที
“พวก...พวกแกจะทำอะไร?”
“ปล่อยฉันนะ!”
“ทำแบบนี้มันผิดกฎหมายนะ ระวังฉันไปแจ้งความที่สถานีตำรวจ!”
ยังพูดไม่ทันจบ ท้องก็ถูกชกเข้าให้หนึ่งหมัด ใบหน้าเสิ่นเว่ยจวินแดงก่ำ งอตัวลงเหมือนกุ้ง
เมื่อเห็นว่าเขาเงียบแล้ว ทั้งสองก็ลากเขาเข้าไปในตรอกลึก
เสิ่นซิ่วเหอมองเขาถูกลากไป ก่อนจะถูกโยนลงตรงหน้าชายร่างกำยำที่สีหน้าเหี้ยมเกรียม
“พี่เฉียง ไอ้นี่เมื่อกี้บอกว่าจะไปแจ้งความที่สถานีตำรวจด้วยครับ”
หวังเฉียงเหยียบอกเสิ่นเว่ยจวิน มือข้างหนึ่งเท้าเข่าแล้วโน้มตัวลงมองเขา
“แกนี่ใจกล้าดีนี่ ตอนมายืมเงินฉันไปพนัน ทำไมไม่เห็นพูดว่าจะไปแจ้งความล่ะ?”
เสิ่นซิ่วเหอที่ซ่อนอยู่หลังกำแพงใจหายวาบ พนันเหรอ?
เสิ่นเว่ยจวินไปยืมเงินคนอื่นมาเล่นพนันงั้นหรือ?
ทั้งสามคนดูไม่ใช่คนดี โดยเฉพาะคนที่เรียกว่าพี่เฉียง ใบหน้ามีแผลเป็นจากมีดลากยาวจากตาซ้ายไปจนถึงมุมปากด้านขวา ดูเหี้ยมเกรียมสุด ๆ
เสิ่นเว่ยจวินไปยืมเงินจากคนแบบนี้ หรือว่าจะเป็นเงินกู้นอกระบบ?
ความคิดนั้นเพิ่งผุดขึ้นมา ก็ได้ยินเสิ่นเว่ยจวินพูดเสียงสั่นเครือ อ้อนวอนว่า “พี่เฉียง ผม...ผมไม่รู้ว่าพวกเขาเป็นคนของพี่ ถ้ารู้ ต่อให้มีความกล้าอีกเป็นร้อยเท่า ผมก็ไม่กล้าพูดแบบนั้นหรอกครับ”
หวังเฉียงยืดตัวขึ้น ยกเท้าออก แล้วเหลือบมองชายสองคนนั้น “ถ้ามันไม่คืนเงิน พวกแกก็ซ้อมมันให้ฉันก่อน ถ้ามันบอกว่าจะคืนเมื่อไหร่ พวกแกค่อยหยุด”
แววตาเสิ่นเว่ยจวินกลับมามีสติทันที เขารีบลุกขึ้นคุกเข่าขอร้อง “เดี๋ยวก่อน เดี๋ยวก่อนครับพี่เฉียง เงินนี่ผมคืน ผมคืน ไม่ได้บอกว่าจะไม่คืนสักหน่อย”
หวังเฉียงเลิกคิ้ว “อ้อ มีเงินแล้วสินะ แล้วเงิน 800 หยวนเมื่อไหร่จะคืน?”
อะไรนะ?
800 หยวน?
ทำไมถึงกลายเป็น 800 หยวนไปได้?
เสิ่นเว่ยจวินหน้าซีดเผือด “พี่...พี่เฉียง ตอนนั้นผมยืมพี่แค่ 200 หยวนเองนะครับ...”
หวังเฉียงขมวดคิ้ว ก่อนเตะเสิ่นเว่ยจวินจนล้มคว่ำ “ฉันบอกว่า 800 ก็ต้อง 800!”
“ตั้งแต่ยืมเงินจนถึงตอนนี้ก็เดือนกว่าแล้วไม่ใช่หรือไง ฉันไม่คิดดอกเบี้ยบ้างหรือไง ไม่อย่างนั้นจะเอาเงินที่ไหนมาเลี้ยงลูกน้อง!”
หวังเฉียงลงมือกระชากต้นคอเสิ่นเว่ยจวิน พอออกแรง เสิ่นเว่ยจวินก็ได้สติทันที “ผมคืนครับ ผมจะคืนแน่”
หวังเฉียงถาม “เมื่อไหร่ บอกวันให้ชัด ไม่อย่างนั้นถ้าแกบอกว่าจะคืนในอีกครึ่งปี ฉันก็ต้องรอแกครึ่งปีหรือไง?”
เสิ่นเว่ยจวินกลืนน้ำลาย “อีกครึ่งเดือน ขอเวลาอีกครึ่งเดือน พอถึงตอนนั้นผมก็มีเงินแล้ว”
หวังเฉียงปล่อยมือแล้วผลักเขาออก สีหน้าเต็มไปด้วยความเคลือบแคลง “แกไม่ได้หลอกฉันใช่ไหม? ฉันรู้ว่าบ้านแกอยู่ที่ไหน ถ้าแกกล้า...”
เสิ่นเว่ยจวินรีบส่ายหน้า “ผม...ผมไม่กล้าหลอกพี่เฉียงหรอกครับ ผมมีพี่สาวอยู่คนหนึ่ง อีกครึ่งเดือนเธอจะแต่งงาน ขอแค่เธอแต่งงาน ผมก็จะได้เงินสินสอดมาใช้หนี้พี่”
หวังเฉียงหรี่ตา “แกนี่ไม่ซื่อสัตย์เลยนะ สินสอดจะได้สักเท่าไรกันเชียว?”
เสิ่นเว่ยจวินกลืนน้ำลาย แล้วรีบพูดว่า “บ้านที่จะแต่งพี่สาวผมเข้าไปเป็นชายโสดอายุขึ้นเลขสามแล้ว ยังหาภรรยาไม่ได้ พวกเขาบอกว่าขอแค่ได้แต่งงาน ไม่ว่าจะต้องจ่ายสินสอดเท่าไรก็ยอมครับ”
เสิ่นเว่ยจวินยังคงพร่ำรับรองกับหวังเฉียงไม่หยุด เสียงของเขาดังมาไม่ขาดสาย ร่างของเสิ่นซิ่วเหอค่อย ๆ เย็นเยียบลงทีละน้อย
ที่แท้ก็เป็นแบบนี้
ที่แท้พวกเขาก็หลอกเธอมาตั้งแต่แรก
ภาพในชาติก่อนผุดขึ้นมาในหัวไม่หยุด หลี่เถี่ยจู้ที่มีใบหน้าอัปลักษณ์แสยะยิ้ม เผยฟันเหลือง ๆ จากปากเหม็นคาว แล้วเอื้อมมือมาแตะต้องตัวเธอ
ความคลื่นเหียนพลุ่งขึ้นในอกเสิ่นซิ่วเหอ เธอยกมือปิดปาก มองแผ่นหลังค่อมงอของเสิ่นเว่ยจวิน แววตาค่อย ๆ เย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง
ตอนเสิ่นเว่ยจวินเดินออกมาพร้อมกัดฟันกุมท้อง พอเงยหน้ากวาดตามองไปเรื่อยเปื่อย ก็เห็นเสิ่นซิ่วเหออยู่ฝั่งตรงข้ามถนน เขาไม่ได้คิดอะไรมากและเดินตรงมาหาเธอทันที
เสิ่นซิ่วเหอเงยหน้าขึ้น ก่อนจะซัดหมัดเข้าที่จมูกเขาโดยไม่ทันคิด
“โอ๊ย!”
“เสิ่นซิ่วเหอ เธอเป็นบ้าอะไรเนี่ย ตีฉันทำไม?”
เสิ่นซิ่วเหอหัวเราะเย็นชา “ใครใช้ให้นายทำหน้าบวมตุ่ยมาหลอกฉันล่ะ”
เสิ่นเว่ยจวินกุมจุดที่ถูกเธอต่อยเมื่อครู่ เมื่อนึกถึงเงินที่เธอมี เขาก็พยายามข่มความโกรธในใจเอาไว้
“รีบเอาเงิน 50 หยวนที่เธอมีมาให้ฉัน”
น้ำเสียงสั่งการราวกับกำลังใช้คนรับใช้ทำให้แววตาของเสิ่นซิ่วเหอเย็นชาลง เธอจ้องเขาตรง ๆ
“ทำไมฉันต้องให้ด้วย?”
เดิมทีตาของเสิ่นเว่ยจวินก็โตอยู่แล้ว พอถลึงตาใส่เสิ่นซิ่วเหอ ก็ชวนให้รู้สึกเหมือนเขาอยากขย้ำเธอกินทั้งเป็น
“ฉันจะเอา เธอก็ต้องให้ ถ้าไม่ให้ฉันจะตีเธอให้ตาย!”
ทันทีที่สิ้นเสียง เขาก็ถูกตบเข้าที่ปากหนึ่งฉาด แรงตบครั้งนี้ไม่ได้ยั้งมือ เสียงเพียะดังสนั่นจนคนรอบข้างชะงักไปทันที
เสิ่นเว่ยจวินเจ็บจนมีน้ำตาเอ่อคลอเต็มสองตา
“เสิ่นซิ่วเหอ วันนี้สมองเธอเป็นอะไรหรือเปล่า...” ยังไม่ทันได้พูดจบก็ถูกตัดบทเสียก่อน
“เพียะ!”
เสิ่นเว่ยจวินกุมปาก น้ำตาไหลพราก พอเห็นเธอยกมือขึ้นอีกครั้ง เขาก็ไม่สนใจอาการเจ็บท้อง รีบยกสองมือขึ้นปิดหน้า
“พอแล้ว ฉันไม่เอาก็ได้ อย่าตีอีกเลย!”
พูดจบก็ทำท่าจะเดินหนี แต่เดินไปได้ไม่กี่ก้าว ปกเสื้อด้านหลังก็ถูกกระชากไว้ พอหันมาก็สบตากับเสิ่นซิ่วเหอ
“ฉันบอกว่าจะไม่ให้หรือไง?”
เสิ่นซิ่วเหอก้มหน้า แววตาฉายประกายเย็นชา ก่อนจะหยิบเงิน 10 หยวนส่งให้เขา
เงินนี้จะไม่ให้ได้อย่างไร พนันจนเสียเงินไป 800 หยวน ต่อให้เป็นเงินกู้นอกระบบ ก็แสดงว่าเสิ่นเว่ยจวินติดพนันอย่างหนัก
ขอแค่มีเงินอยู่ในมือ เขาก็อดใจไม่ให้กลับไปพนันอีกไม่ได้
“แค่ 10 หยวนเองเหรอ?”
มือที่กำลังยื่นเงินให้ของเสิ่นซิ่วเหอชะงัก “ไม่เอาหรือไง?”
เสิ่นเว่ยจวินรีบคว้าไป “เอาสิ เอา!”
ทันทีที่ได้เงินมา ความยินดีบนใบหน้าของเขาก็ปิดไม่มิด แม้แต่เสิ่นซิ่วเหอที่เพิ่งตีเขาไปเมื่อครู่ก็ดูถูกตาขึ้นไม่น้อย
“เอาละ เธอกลับไปก่อน ฉันมีธุระ ต้องไปแล้ว กลับไปบอกแม่ด้วยว่าอย่าลืมเก็บข้าวไว้ให้ฉัน”
พูดจบก็หันหลังเดินจากไป โดยไม่ทันสังเกตว่าเสิ่นซิ่วเหอกำลังตามอยู่ข้างหลัง
จนกระทั่งเขาเดินคุ้นทางเข้าไปทางประตูเล็กบานหนึ่ง ตอนผ่านประตูยังทักทายคนเฝ้าประตูด้วย เสิ่นซิ่วเหอถึงหยุดฝีเท้า
เธอกวาดตามองไปรอบ ๆ แล้วพบว่าที่นี่อยู่ในทำเลห่างไกล แทบไม่มีใครแวะมา
ต่อให้ข้างในส่งเสียงเอะอะดังขึ้นสักหน่อย ก็ยากที่คนอื่นจะรู้ตัว
ดูจากท่าทางของเสิ่นเว่ยจวิน เขาคงมาที่นี่ไม่ใช่แค่ครั้งเดียว
หนี้พนันพวกนั้นคงก่อขึ้นทีละนิดจากที่นี่สินะ
แต่หนี้พนันของเสิ่นเว่ยจวินเกี่ยวอะไรกับเธอ ถึงต้องเอาทั้งชีวิตของเธอไปอุดหลุมนี้ด้วย!