เพิ่งสงบลงได้ไม่นาน เสียงวางอำนาจก็ดังมาจากนอกประตู
«แม่ หนูหิวแล้ว!»
สีหน้าอู๋ไหลตี้เปลี่ยนไป นางผลักหลิวต้าเหม่ยที่อยู่ข้างกายออก แล้วรีบเดินไปหาคนที่มา
«ลูกดวงใจของแม่ รอเดี๋ยวนะ แม่จะทำให้กินเดี๋ยวนี้»
พูดจบ นางก็หันมาขมวดคิ้วใส่เสิ่นซิ่วเหอ «ยืนเป็นศพอยู่หรือไง ยังจะยืนบื้ออยู่ตรงนั้นทำไม?»
«ไม่ได้ยินหรือไงว่าน้องชายหิวแล้ว รีบไปทำกับข้าว!»
เสิ่นซิ่วเหอไม่ขยับ มองแม่เรียกเสิ่นเว่ยจวินว่าลูกชายคนโปรดบ้าง ลูกดวงใจของแม่บ้าง หัวใจของเธอเย็นเยียบ
ชาติที่แล้ว หลังถูกหลี่เถี่ยจู้ย่ำยี เธอเฝ้ารอให้คนในบ้านช่วยตัดสินความให้ ไปแจ้งความกับเธอ แล้วจับไอ้เดนนั่นไปลงโทษให้สาสม
แม่ของเธอพูดอย่างไรน่ะหรือ?
«ผู้หญิงจะอยู่กับใครก็เหมือนกันทั้งนั้น ขอแค่ใช้ชีวิตด้วยกันได้»
«ยังไงตอนนี้ลูกก็เป็นคนของหลี่เถี่ยจู้แล้ว ถ้าไปแจ้งความตอนนี้ ชื่อเสียงของตระกูลเสิ่นก็เสียหาย น้องชายลูกยังไม่ได้แต่งงานเลย»
«ถ้าคนในหมู่บ้านรู้ว่าเขามีพี่สาวอย่างลูก แล้วเขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?»
«ฟังแม่นะ ยอมรับเสียเถอะ แม่เลี้ยงลูกมาจนโต ลูกเห็นใจแม่บ้าง»
เธอมองผมสีดอกเลาของอู๋ไหลตี้อย่างเหม่อลอย หัวใจเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย
นี่เป็นครั้งแรกที่แม่พูดกับเธออย่างอ่อนโยนเช่นนี้ ที่ผ่านมา ความอ่อนโยนแบบนี้มีไว้ให้เสิ่นเว่ยจวินน้องชายของเธอเท่านั้น
ท้ายที่สุด เสิ่นซิ่วเหอก็ได้แต่ก้มหน้าลงอย่างหมดแรง
ภาพในอดีตซ้อนทับกับปัจจุบัน เมื่อเห็นท่าทางดุดันของอู๋ไหลตี้ในตอนนี้ เสิ่นซิ่วเหอก็เลิกหวังว่าจะได้รับความรักอันอ่อนโยนจากแม่แล้ว
«ฉันไม่ทำ»
«ดี งั้นรีบไป...»
อะไรนะ?
อู๋ไหลตี้คิดว่าตัวเองฟังผิดไป
«ใครอยากกิน คนนั้นก็ทำเอง»
เมื่อเสิ่นซิ่วเหอพูดซ้ำอีกครั้ง นางก็เบิกตากว้างทันที «ลูก ลูกคิดจะก่อกบฏหรือไง กล้าพูดกับแม่แท้ๆ ของตัวเองแบบนี้ได้ยังไง!»
หลิวต้าเหม่ยเองก็มีสีหน้าประหลาดใจ
เสิ่นซิ่วเหอพูดเสียงเย็น «แม่ไม่ได้บอกหรือว่าคนที่ฉันจะแต่งด้วยเป็นนายทหาร?»
«เขามีคุณสมบัติดีขนาดนั้น ส่วนฉันก็หน้าตาแบบนี้ เขาจะมาชอบฉันได้ยังไง»
«ฉันคู่ควรหรือ?»
อู๋ไหลตี้ชะงักไป จ้องเสิ่นซิ่วเหอเขม็ง ยุคนี้กำลังส่งเสริมเสรีภาพในการแต่งงานและกวาดล้างธรรมเนียมเก่า การแต่งงานแบบคลุมถุงชนที่เจ้าบ่าวเจ้าสาวไม่เคยเห็นหน้ากันถูกยกเลิกอย่างเด็ดขาด
หากอยากส่งเสิ่นซิ่วเหอเข้าบ้านตระกูลหลี่อย่างราบรื่น ก็ต้องให้เด็กคนนี้ยอมร่วมมือด้วย
ไม่อย่างนั้น ถ้าคนในหมู่บ้านจับพิรุธได้แล้วไปรายงาน ทั้งครอบครัวอาจถูกส่งไปปรับปรุงความคิดที่คอกวัวพร้อมหน้ากันก็เป็นได้
สีหน้าอู๋ไหลตี้เปลี่ยนไปมา เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ นางก็ฝืนยิ้มออกมา «คู่ควรสิ! แน่นอนว่าคู่ควร»
«ลูกสาวของฉัน อู๋ไหลตี้ หน้าตาก็ไม่ได้แย่สักหน่อย จะไม่คู่ควรได้ยังไง?»
«งั้นหรือ?» เสิ่นซิ่วเหอกระตุกมุมปาก «แม่ไม่ต้องหลอกฉันหรอก ฉันรู้ดีว่าตัวเองหน้าตาเป็นยังไง»
«ถ้าหน้าตาไม่ดี ก็ต้องใส่ใจแต่งตัวให้ดูดีขึ้น»
อู๋ไหลตี้ขมวดคิ้ว «ลูกอยากได้อะไร?»
เสิ่นซิ่วเหอลูบมือหยาบกร้านของตัวเอง «ต่อไปฉันจะไม่ลงนา ไม่ทำงานบ้านด้วย ฉันจะพักฟื้นให้ดี»
«แล้วก็ให้เงินฉัน ฉันจะเข้าเมืองไปซื้อเสื้อผ้า»
«ซื้อบ้าอะไร เสื้อผ้าแม่ยังไม่เคยซื้อให้ตัวเองด้วยซ้ำ!»
คำพูดที่เหลือยังไม่ทันหลุดจากปาก คำพูดต่อมาของเสิ่นซิ่วเหอก็ทำให้อู๋ไหลตี้กลืนประโยคที่เหลือลงคอไป
«ตอนหลี่เจี้ยนกั๋วกลับมา ฉันไม่อยากใส่เสื้อปะชุนชุดนี้ไปเจอเขา»
«ถ้าเขาไม่ชอบฉันขึ้นมาจะทำยังไง?»
ใบหน้าอู๋ไหลตี้แดงก่ำ นางอยากบอกว่าเขาไม่มีทางไม่ชอบหรอก ต่อให้เสิ่นซิ่วเหอหน้าตาเหมือนฟักเขียว เขาก็ไม่มีทางไม่ชอบ
แต่จะพูดแบบนั้นได้อย่างไร
«ได้ พรุ่งนี้แม่จะให้เงิน!» นางกัดฟันพูดทีละคำ
«ฉันเอาตอนนี้» เสิ่นซิ่วเหอไม่ให้เวลานาง เพราะถ้าไม่เอาเงินตอนนี้ ใครจะรู้ว่าพรุ่งนี้นางจะกลับคำหรือเปล่า
«ถ้าไม่ให้เงิน ด้วยสภาพฉันแบบนี้ ยังไงเขาก็ไม่ชอบหรอก ฉันก็ไม่ไปดูตัวแล้ว»
«แม่ไปยกเลิกการแต่งงานกับเขาเถอะ»
สิ้นเสียง ก็มีเสียงร้อนรนขัดขึ้นมา «ยกเลิกไม่ได้!»
เสิ่นซิ่วเหอชะงัก หันไปมองเสิ่นเว่ยจวินที่หน้าแดงก่ำอย่างแปลกใจ เธอจะไปดูตัวกับหลี่เจี้ยนกั๋วหรือไม่ แล้วเกี่ยวอะไรกับเขา?
เขาจะรีบร้อนทำไม?
เสิ่นเว่ยจวินผลักอู๋ไหลตี้ น้ำเสียงหงุดหงิด «ถ้าพี่ต้องการ แม่ก็ให้ไปสิ»
อู๋ไหลตี้เห็นลูกชายร้อนรนจนหน้าแดง ก็ปลอบเขาสองสามคำ ก่อนกัดฟันเดินเข้าห้องไปหยิบเงินหนึ่งหยวนออกมายื่นให้เสิ่นซิ่วเหอ
เสิ่นซิ่วเหอมองเงินในมือแต่ไม่รับ หนึ่งหยวนเนี่ยนะ?
หึ จะพอทำอะไรได้?
«ฉันต้องการธนบัตรใบละ 10 หยวน 5 ใบ คูปองผ้า 20 ฉื่อ แล้วก็คูปองธัญพืช 10 จิน»
เสิ่นซิ่วเหอพูดเบาๆ โดยไม่สนใจสีหน้าแข็งค้างของคนตระกูลเสิ่นเมื่อได้ยินคำพูดนั้น
ธนบัตรใบละ 10 หยวน 5 ใบ ก็เท่ากับ 50 หยวน!
เกือบเท่ารายได้ทั้งครอบครัวตลอดทั้งปีเลยนะ ยัยเด็กเหลือขอคนนี้รู้ตัวไหมว่ากำลังพูดอะไรอยู่?
อู๋ไหลตี้กัดฟัน «จะเอาก็เอา ไม่เอาก็ช่าง มีแค่หนึ่งหยวนนี่แหละ!»
เสิ่นซิ่วเหอหัวเราะเย็นชา «งั้นใครอยากแต่งเข้าบ้านตระกูลหลี่ก็แต่งไป ฉันไม่แต่ง»
พูดจบ เธอก็หันหลังกลับเข้าห้อง หากใช้โอกาสนี้ยกเลิกการเกี่ยวดองกับตระกูลหลี่ได้ก็ดีเลย
อู๋ไหลตี้หน้าบึ้ง จ้องไปทางห้องครัวเขม็ง
ยามค่ำคืนมาถึง กลิ่นข้าวจางๆ ลอยผ่านช่องประตูเข้ามา เสิ่นซิ่วเหอกุมท้อง จ้องคานห้องที่มืดสนิท
พวกเขากินข้าวกันโดยไม่เรียกเธอ
เสิ่นซิ่วเหอพลิกตัว หลับตาลง เรื่องหิวท้องแบบนี้เธอชินแล้ว
สิ่งที่เธอใส่ใจคือเสิ่นเว่ยจวินตอนกลางวัน เธอจะแต่งเข้าบ้านตระกูลหลี่หรือไม่ แล้วเกี่ยวอะไรกับเขา?
เขาจะร้อนรนขนาดนั้นไปทำไม?
ในครัวเงียบสนิท เหลือเพียงเสียงลมหายใจ
แต่ห้องโถงในเรือนหลักกลับจุดตะเกียงน้ำมันไว้ดวงหนึ่ง
«แม่ พรุ่งนี้เอาเงินให้พี่เลยนะ ถ้าพี่ไม่ยอมแต่งขึ้นมาจะทำยังไง?»
เสิ่นเว่ยจวินเดินวนไปวนมาอย่างร้อนใจ เขากำลังรอเงินสินสอดจากตระกูลหลี่ไปใช้หนี้พนัน
ถ้าเสิ่นซิ่วเหอไม่ยอมแต่ง เขาก็จะไม่ได้เงินสินสอดจากตระกูลหลี่
หลิวต้าเหม่ยกับเสิ่นหงจวินผู้เป็นสามีสบตากัน แววสงสัยวูบผ่านดวงตา น้องสามีจะร้อนใจอะไรขนาดนั้น?
อู๋ไหลตี้เห็นลูกชายคนโตกับลูกสะใภ้เริ่มสงสัย ก็รีบดึงเสิ่นเว่ยจวินให้นั่งลง «เอาละ แม่รู้ว่าลูกกลัวว่าพี่สาวจะพลาดครอบครัวดีๆ แบบนี้ไป»
«แม่ลำบากใจแทนที่ลูกโตขึ้นแล้ว รู้จักเห็นใจคนในบ้าน»
เสิ่นเว่ยจวินสบตาอู๋ไหลตี้ที่ส่งสัญญาณเป็นนัยให้ จึงค่อยๆ สงบลง
ไม่มีใครรู้เรื่องที่เขาติดหนี้พนันอยู่ข้างนอก และเขาก็ไม่กล้าให้ใครรู้
ตอนนี้สถานการณ์ตึงเครียด ถ้ามีคนรู้ว่าเขาเล่นพนันแล้วไปรายงาน เขาต้องติดคุกแน่
เสิ่นหงจวินพูดด้วยสีหน้าชื่นใจ «น้องเล็กโตขึ้นแล้วจริงๆ»
หลิวต้าเหม่ยเห็นสามีตัวเองยังพลอยดีใจไปด้วย ก็เบือนหน้าหนีอย่างเอือมระอาแล้วกลอกตา
ตั้งแต่เธอแต่งเข้าบ้านมา เสิ่นเว่ยจวินก็เอาแต่เหลวไหล ไม่ทำงานทำการ ใครจะรู้ว่าเขากำลังคิดแผนชั่วอะไรอยู่
อย่างไรเสีย อู๋ไหลตี้ก็รับปากเธอไว้แล้วว่าเมื่อเรื่องสำเร็จจะให้ส่วนแบ่งเธอด้วย
อู๋ไหลตี้ลูบกระเป๋าตัวเองอย่างอาลัยอาวรณ์ แต่ต่อให้เสียดายก็ไม่มีทางเลือก ลูกชายคนเล็กบอกว่า ถ้าใช้หนี้ไม่ได้ พวกนั้นจะมาหักแขนหักขาเขาถึงบ้าน
เช้าวันถัดมา เสิ่นซิ่วเหอเพิ่งเปิดประตูออกมา ก็เห็นอู๋ไหลตี้ทำหน้าบึ้งตึงและกระอักกระอ่วน
«เอาไป! ของที่ลูกต้องการอยู่ในนี้หมดแล้ว!»
«ต่อไปงานบ้านให้พี่สะใภ้ทำ ลูกก็พักให้ดี»
«อย่าหาว่าแม่ไม่รักลูกล่ะ ลูกต้องเข้ากับเขาให้ดีนะ»
เสิ่นซิ่วเหอรับห่อผ้าเล็กๆ มาเปิดดู ข้างในมีเงิน 50 หยวน คูปองผ้า 20 ฉื่อ และคูปองธัญพืช 10 จิน หัวใจเธอหนักอึ้ง
เงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ร่างของอู๋ไหลตี้ก็เดินห่างออกไปแล้ว
ตั้งแต่เล็กจนโต แม่ของเธอเสียดายเงินทุกเหรียญจนแทบอยากหักแบ่งเป็นสองส่วน แต่ตอนนี้กลับยอมเอาเงินมากมายขนาดนี้ให้เธอ
เพียงเพื่อให้เธอยอมไปดูตัวกับหลี่เจี้ยนกั๋ว และยอมแต่งเข้าบ้านตระกูลหลี่
แบบนี้...ปกติหรือ?