อู๋ไหลตี้ยุ่งหัวหมุนมาตั้งแต่เช้าตรู่ นางตะโกนเรียกอยู่หลายครั้งตรงห้องของสองสามีภรรยาเสิ่นหงจวิน แต่ไม่มีเสียงตอบรับ
“พวกแกตายกันหมดแล้วหรือไง! ไม่มีใครมาช่วยฉันสักคน!”
นางก้าวพรวดพราดไปถีบประตูห้องของเสิ่นหงจวินเปิด พอชะโงกหน้าเข้าไปดูก็พบว่าบนเตาไม่มีหลิวต้าเหม่ยอยู่
“เมียแกไปไหน?”
เสิ่นหงเหมยงัวเงียลืมตาขึ้น หันไปมองข้างตัว “ไม่รู้สิ บางทีอาจตื่นไปนานแล้วก็ได้”
ตื่นไปนานแล้ว แต่กลับไม่รู้จักมาช่วย อู๋ไหลตี้กัดฟันคว้าไม้กวาดตรงมุมห้องเขวี้ยงใส่เสิ่นหงจวิน “รีบลงจากเตามาช่วยเดี๋ยวนี้!”
“นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้ว อีกไม่กี่ชั่วโมงตระกูลหลี่ก็จะมาถึงบ้านเราแล้ว”
เห็นเขาลุกขึ้นแต่งตัว อู๋ไหลตี้ก็หันหลังเดินออกไป มองสภาพลานบ้านที่เละเทะไปหมดแล้วข่มความโกรธในใจไว้
บ้านข้าง ๆ ก็ไม่รู้จักแวะมาช่วยเหลือกันบ้าง เห็นทีคงไม่คิดว่านางเป็นคนหมู่บ้านเดียวกันจริง ๆ
ก็ใช่ ตอนแรกครอบครัวพวกนางหนีภัยมาจากที่อื่น ไม่ใช่คนดั้งเดิมของหมู่บ้านนี้อยู่แล้ว
อู๋ไหลตี้ยกกะละมังน้ำสกปรกออกมา แล้วสาดไปทางซ้ายทีขวาที พอเห็นน้ำกระเซ็นเปียกไปถึงโคนกำแพง นางจึงค่อยหายอึดอัดใจ
กลับเข้ามาในลานบ้าน เห็นห้องครัวเงียบสนิท นางจึงเดินเข้าไปชะโงกมองผ่านช่องประตู แล้วก็เห็นร่างสีแดงนอนอยู่บนเตียง ดูท่าจะหลับสนิท มุมปากของนางค่อย ๆ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม
ไม่มีใครในตระกูลเสิ่นมาช่วย ครอบครัวจึงต้องวุ่นวายกันตั้งแต่เช้าจนแทบไม่ได้หยุดพัก อย่างไรเสียก็เป็นการแต่งลูกสาวออกเรือน จะปล่อยให้คนนอกหัวเราะเยาะไม่ได้