อู๋ไหลตี้ต้อนรับหลี่เถี่ยจู้กับแม่เข้าบ้าน รอยยิ้มบนใบหน้าแทบจะล้นออกมา
“แม่สามี เชิญนั่งก่อนค่ะ” เธอทักทายพลางรินน้ำหวานใส่ถ้วยให้ซุนกุ้ยฟาง
ซุนกุ้ยฟางไม่รับ เธอกวาดตามองข้าวของเก่าโทรมในบ้าน คิ้วขมวดเล็กน้อย
“คนอยู่ไหน?” เธอถามตรง ๆ
รอยยิ้มของอู๋ไหลตี้ชะงักไป ก่อนจะรีบยิ้มประจบอีกครั้ง “แม่สามีจะรีบไปทำไม คนอยู่ที่นี่ ไม่หนีไปไหนหรอกค่ะ จัดการเรื่องสินสอดกันก่อน แล้วค่อยพูดเรื่องคน”
ซุนกุ้ยฟางแค่นเสียงเย็นชา ล้วงห่อผ้าแดงออกมาจากอกแล้วฟาดลงบนโต๊ะ “นี่คือเงินที่เหลือ ครบทุกเหมาไม่มีขาด ฉันจะพาคนไปเดี๋ยวนี้”
ดวงตาอู๋ไหลตี้เป็นประกาย เธอเอื้อมมือไปหยิบเงิน แต่ซุนกุ้ยฟางกดมือเธอไว้ทันที
“ตรวจของก่อน” ซุนกุ้ยฟางพูดเสียงแข็ง
อู๋ไหลตี้กลอกตาในใจ แต่เห็นแก่เงิน จึงพาพวกเขาเข้าไปในห้องครัว
คนบนเตียงนอนนิ่งไม่ไหวติง
ซุนกุ้ยฟางจับจ้องร่างสีแดงบนเตียง ก้าวเข้าไปหนึ่งก้าวแล้วกระชากผ้าคลุมหน้าออก
ใบหน้าที่ปรากฏกลับเป็นใบหน้าเหลืองซีดของหลิวต้าเหม่ย!
“อ๊า—!”
อู๋ไหลตี้กรีดร้องจนแทบทรุดลงไปกองกับพื้น
“หลิวต้าเหม่ย? ทำไมเป็นเธอ? เสิ่นซิ่วเหอล่ะ?”
เธอพุ่งเข้าไปคว้าไหล่หลิวต้าเหม่ย เขย่าอย่างแรง พอเห็นอีกฝ่ายไม่ตอบสนองก็หันไปตักน้ำเย็นมาราดลงบนหัวหลิวต้าเหม่ย
หลิวต้าเหม่ยค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างสะลึมสะลือ พอเห็นซุนกุ้ยฟางกับหลี่เถี่ยจู้ เธอก็ก้มมองชุดที่ตัวเองสวมอยู่ พลันสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ