กัง! กัง!
ท่ามกลางหมู่บ้านอันทรุดโทรม เสียงค้อนเหล็กกระทบกับทั่งดังก้องไม่ขาดสาย
สายลมเย็นพัดผ่านใบหน้า พัดเหงื่อของชายหนุ่มให้ปลิวลงบนเหล็กแท่งที่กำลังแดงฉาน เมื่อค้อนสุดท้ายฟาดลง เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้นตามมา
【ติ๊ง สร้างอาวุธสำเร็จ ได้รับค่าประสบการณ์การตีเหล็ก 15 หน่วย】
【กำลังสร้างอาวุธ ระบบจะสุ่มคัดเลือกคุณสมบัติตามสภาพแวดล้อมของพื้นที่ วัสดุอาวุธ และวิธีการตีเหล็กในปัจจุบัน เจ้าของระบบโปรดทำขั้นตอนสุดท้ายให้เสร็จสิ้น เพื่อรับการเสริมพลังเวท】
เสียงจักรกลในหัวไร้ซึ่งอารมณ์ แม้อาวุธชิ้นนี้จะเป็นผลงานที่ดีที่สุดซึ่งฉินจิ้นตีขึ้นมาตลอดสามเดือนที่ผ่านมา
ใต้แสงตะวันแผดกล้า รูปร่างของกระบี่ที่ตีขึ้นเริ่มเป็นรูปเป็นร่างแล้ว
“คุ้มแล้วที่ฉันดูรายการแข่งตีดาบมาตั้งหลายตอน อาวุธชิ้นนี้มองยังไงก็สมบูรณ์แบบ...”
ฉินจิ้นใช้คีมเหล็กคีบกระบี่ขึ้นมา ก่อนก้าวไปยังแท่นชุบแข็ง เขาภาวนาอยู่ในใจเงียบ ๆ ว่าขั้นตอนสุดท้ายอย่าได้เกิดเรื่องผิดพลาดขึ้นมาเด็ดขาด
ซู่ซ่า~
เมื่อกระบี่ค่อย ๆ จุ่มลงในน้ำมันเย็น ควันสีเขียวบางเบาก็ลอยคลุ้งขึ้นปกคลุม
ฉินจิ้นยกมือปัดกลิ่นฉุนของควันน้ำมันตรงหน้าออก แล้วจ้องกระบี่เขม็ง รอเสียงแจ้งเตือนจากระบบในหัว
【ติ๊ง~】
“มาแล้ว”
【ยินดีด้วย เจ้าของระบบสร้างอาวุธประเภทกระบี่ยาวเป็นครั้งแรก พิมพ์เขียวได้รับการบันทึกแล้ว】
【กระบี่ยาวเหล็กกล้า (คุณภาพดี)
พลังโจมตี: 8
ความทนทาน: 10/10
คุณสมบัติพิเศษ: ความว่องไว +3
คุณสมบัติพิเศษ (2): คมกริบ (ถอดออกได้), กระบี่ที่ดีที่สุดในหมู่บ้าน (ถอดออกได้)
คมกริบ: เมื่อใช้อาวุธนี้โจมตี อุปกรณ์ที่มีคุณภาพต่ำกว่ากระบี่เล่มนี้จะได้รับความเสียหายเพิ่มเติม
กระบี่ที่ดีที่สุดในหมู่บ้าน: หมู่บ้านวาต๋าต๋าไม่เคยมีดาบสองคมรูปร่างเช่นนี้มาก่อน ภายในพื้นที่นี้ ค่าคุณสมบัติทั้งหมดของอาวุธชิ้นนี้จะสูงกว่าอุปกรณ์ที่ผลิตในพื้นที่เดียวกัน 1 หน่วยเสมอ】
หลังฟังคำอธิบายจากระบบ คิ้วของฉินจิ้นก็กระตุกด้วยความตื่นเต้น
เมื่อประกอบด้ามกระบี่เข้ากับตัวกระบี่และลับจนเกิดคมแล้ว เขาก็รีบออกจากร้านตีเหล็ก มุ่งหน้าไปยังต้นไม้ใหญ่หน้าร้านทันที
“กระบี่เอ๋ย จงมา!”
แสงสีเงินวาบขึ้น กระบี่ยาวทะลุต้นไม้ไปอย่างน่าอัศจรรย์
ฉินจิ้นถือกระบี่ยาวพลางพึมพำอย่างตื่นเต้น “มีอาวุธวิเศษเช่นนี้แล้ว ยังมีที่ใดในใต้หล้าที่ฉันไปไม่ได้อีก?”
โครม!
ในจังหวะที่ฉินจิ้นกำลังวางท่า เสียงสนั่นก็ดังขึ้นฉับพลันจนทำให้เขาได้สติ
จากนั้นก็มีเสียงด่าทอดังมาจากใต้ต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ไกลออกไป “บ้าจริง! ใครกัน ใครลอบเล่นงานหัวหน้าหมู่บ้านอย่างฉัน?!!”
ฉินจิ้นหันไปตามเสียง แล้วเห็นหนูตัวใหญ่ตัวหนึ่งถูกกิ่งไม้กดทับอยู่บนถนน มันโบกไม้เท้าในมืออย่างบ้าคลั่ง ดวงตาเล็กจ้อยเต็มไปด้วยโทสะ
ฉินจิ้น: “...”
ฉินจิ้นเก็บกระบี่เงียบ ๆ แล้วหันหลังเตรียมเผ่น
แต่หัวหน้าหมู่บ้านเฒ่ารีบยื่นมือร้องเรียก “เจ้าหนุ่มมนุษย์ รีบมาช่วยฉันเร็วเข้า!”
หลังฉินจิ้นช่วยอย่างลนลานอยู่พักใหญ่ ในที่สุดหัวหน้าหมู่บ้านหนูก็หลุดพ้นจากอันตราย
คนหนึ่งกับหนูแก่ตัวหนึ่งนั่งเงียบอยู่บนต้นไม้ใหญ่ที่หักขวางถนน
ไม่ใช่เพราะกระอักกระอ่วน แต่ฉินจิ้นยังไม่คุ้นชินกับการอยู่ร่วมกับสิ่งมีชีวิตในโลกนี้ต่างหาก
อย่างเช่นหนูตัวใหญ่ที่กำลังพันแผลให้หางอยู่ข้างกายเขา
ทั้งที่หน้าตาเหมือนสัตว์ แต่กลับมีรูปร่างคล้ายมนุษย์ หลังค่อม ขนสีเทาปกคลุมทั่วตัว ดูอย่างไรก็เป็นภูตหนูชัด ๆ
จับเจ้าตัวนี้ไปแสดงเป็นปีศาจในละครเรื่องไซอิ๋วก็คงไม่แปลกตาสักนิด
“เจ้าหนุ่มมนุษย์”
“ฉันชื่อฉินจิ้น”
“เอาเถอะ เจ้าหนุ่มมนุษย์ นับตั้งแต่พ่อของเธอจากไป...”
“นั่นไม่ใช่พ่อฉันสักหน่อย เราสองคนหน้าตาไม่เหมือนกันเลยนะ”
เมื่อนึกถึงชายวัยกลางคนคนนั้น ฉินจิ้นก็ได้แต่จนใจ สามเดือนก่อนเขาข้ามมิติมายังโลกนี้ แล้วจู่ ๆ ก็ไปโผล่อยู่ในกองศพ
ชายวัยกลางคนผมดำตาดำ หน้าตาคล้ายคีอานู รีฟส์ เป็นคนช่วยเขาออกมา
เดิมทีคิดว่าตัวเองจะได้เริ่มการผจญภัยสะเทือนฟ้าสะเทือนดิน ใครจะรู้ว่าสองเดือนแรกกลับต้องทำงานหนักให้หมอนั่นอย่างเดียว
แถมหมอนั่นยังหายตัวไปอย่างลึกลับเมื่อเดือนก่อน ทิ้งไว้ให้เขาแค่ร้านตีเหล็กหนึ่งแห่งกับหนี้สินกองโต
หนูตัวใหญ่โบกมือ ก่อนกล่าวด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “จะใช่พ่อของเธอหรือไม่ก็ไม่สำคัญหรอก ยังไงมนุษย์ก็หน้าตาเหมือน ๆ กัน เรื่องมันเป็นอย่างนี้ ฉันกำลังจะ...”
“หยุดก่อน เขาก็คือเขา ฉันก็คือฉัน ถึงเขาจะช่วยชีวิตฉันไว้ ก็ใช่ว่าฉันจะต้องใช้หนี้แทนเขาไปทั้งชีวิตนี่นา”
เมื่อเห็นฉินจิ้นต่อต้าน หัวหน้าหมู่บ้านก็เงยหน้ามองฟ้า ก่อนพูดต่อ “แต่ช่วงนี้แถวบ้านเราไม่ค่อยสงบ ถึงขั้นมีคนพบร่องรอยของปราสาทจอมมารด้วย”
พอได้ยินเช่นนั้น หัวใจฉินจิ้นก็เต้นระรัว ลางสังหรณ์ร้ายยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น
เขาแทบไม่อยากเชื่อ จึงลองถามหนูตัวใหญ่อย่างหยั่งเชิง “อย่าบอกนะว่าพวกคุณจะให้มนุษย์ที่ยังไม่พ้นหมู่บ้านเริ่มต้นอย่างฉันไปเป็นผู้กล้า?”
“หา? ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก”
“ค่อยยังชั่ว”
“เพราะพวกมันบุกมาแล้ว ตอนนี้พวกเราเป็นเชลย”
ฉินจิ้น: “!!!”
หนูตัวใหญ่เห็นสีหน้าตกตะลึงของฉินจิ้น ก็พยักหน้าเงียบ ๆ เป็นการยืนยัน “ใช่ ตอนนี้ทุกคนคุกเข่าอยู่ที่หัวหมู่บ้าน ฉันมาหาเธอก็เพื่อบอกให้รู้ไว้ ปีศาจพวกนั้นพูดว่าจะซ่อมแซมปราสาทจอมมาร จึงต้องการช่างฝีมือด่วน”
หนูตัวใหญ่ลุกขึ้น ปัดฝุ่นจากก้น “ฉันบอกเรื่องของเธอให้ปีศาจที่เป็นหัวหน้าฟังแล้ว พวกมันเห็นว่าเธอมีอนาคต เลยให้ฉันมาบอกเธอ”
“เอ่อ หัวหน้าหมู่บ้านหนู ตอนนี้ฉันหนีทันไหม?”
“อย่าคิดเลย แม้แต่นักรบมนุษย์กึ่งสัตว์ที่แข็งแกร่งที่สุดในหมู่บ้านเรายังสู้พวกมันไม่ได้ อีกอย่าง ที่นี่เป็นป่าลึก เธอจะหนีไปไหนได้?”
หัวหน้าหมู่บ้านหนูมองฉินจิ้นเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนแบมือออกเบา ๆ “ไปกันเถอะ อย่ามัวชักช้า ไม่อย่างนั้นท่านจอมมารจะไม่พอใจเอา”
“เอ่อ เรียกท่านจอมมารกันแล้วหรือ? พวกคุณไม่คิดขัดขืนกันสักนิดเลยหรือไง?”
“มีชีวิตอยู่สำคัญกว่าสิ่งอื่นใด หมู่บ้านวาต๋าต๋าของเราพูดเรื่องอื่นไม่กล้าหรอก แต่เรื่องเอาตัวรอดเก่งที่สุด”
ก็จริง ไม่อย่างนั้นหมู่บ้านแบบนี้จะตั้งอยู่กลางป่าลึกได้อย่างไร
เมื่อเห็นหัวหน้าหมู่บ้านหนูยอมแพ้หมดใจ ฉินจิ้นก็เก็บกระบี่อย่างเงียบ ๆ พร้อมกับแอบกดสร้อยคอที่ลำคอไว้
【สร้อยคอลึกลับ (คุณภาพดีเยี่ยม)
พลังกาย: 2
ความทนทาน: 20/31
คุณสมบัติพิเศษ: เข้ากันได้กับธาตุไฟ +1
คุณสมบัติพิเศษ (4): แข็งแกร่ง, พละกำลัง, ล้ำค่า, ว่างเปล่า
แข็งแกร่ง: ทนทานกว่าอุปกรณ์ทั่วไป
พละกำลัง: ผู้สวมใส่จะฟื้นฟูสภาพจิตใจได้รวดเร็วยิ่งขึ้นขณะพักผ่อน
ล้ำค่า: สภาพดีขนาดนี้ อย่างน้อยก็ขายได้แพงขึ้น 2 เหรียญเงิน
(รอการฝังคุณสมบัติ)】
ฉินจิ้นถอดคุณสมบัติสองอย่างของกระบี่ที่ดีที่สุดในหมู่บ้านออกมาเงียบ ๆ
【ติ๊ง เจ้าของระบบได้รับคุณสมบัติชั้นเยี่ยม: คมกริบ, กระบี่ที่ดีที่สุดในหมู่บ้าน】
【เป้าหมาย: ฉินจิ้น
เผ่าพันธุ์: มนุษย์
อาชีพ: ช่างตีเหล็ก 750/1000 (ระดับ 1)
ระดับ: 1
พลังกาย: 5
พลังจิต: 4
พละกำลัง: 3
พลังเวท: 1
ความว่องไว: 3
อุปกรณ์: กระบี่ที่ดีที่สุดในหมู่บ้าน (คุณภาพดี), สร้อยคอลึกลับ (คุณภาพดีเยี่ยม)
คุณสมบัติพิเศษ 0/1】
ไม่ผิดแน่ ฉินจิ้นสามารถฝังคุณสมบัติของอุปกรณ์ลงบนร่างกายตัวเองได้ ตอนนี้กองทัพจอมมารบุกมาแล้ว เขาจำเป็นต้องหาทางเพิ่มความแข็งแกร่งให้ตัวเอง
มีเพียงเท่านี้เขาจึงจะมีพลังพอปกป้องตัวเอง
ฉินจิ้นไม่ลังเลเลย เขาฝังคุณสมบัติ «กระบี่ที่ดีที่สุดในหมู่บ้าน» ลงบนร่างกายทันที
กร๊อบ ๆ~
เมื่อได้ยินเสียงดังมาจากร่างฉินจิ้น หัวหน้าหมู่บ้านหนูก็หันมามองอย่างสงสัย “เสียงอะไรน่ะ? ฟังเหมือนกระดูกหักเลย”
ฉินจิ้นหมุนไหล่ ก่อนมองค่าสถานะที่เพิ่มขึ้นพรวดพราดทั่วร่าง แล้วยิ้มตอบ “อาจเป็นเพราะฉันกำลังโตขึ้นก็ได้”
“โตป่านนี้แล้วยังโตได้อีก มนุษย์นี่ประหลาดจริง เอาละ พวกเราถึงแล้ว”
เมื่อมาถึงลานกลางหมู่บ้าน ก็เห็นมนุษย์กึ่งสัตว์หลากหลายชนิดคุกเข่าอยู่บนพื้น เบื้องหน้าพวกเขามีหญิงสาวเผ่าซัคคิวบัสผู้หนึ่ง นางมีเขางอกบนศีรษะและสวมเสื้อผ้าเพียงไม่กี่ชิ้น
ฉินจิ้น: “หัวหน้าหมู่บ้านหลักแหลมจริง ๆ...”
“หืม เจ้าหนูพึมพำอะไรน่ะ?” หัวหน้าหมู่บ้านหนูหันกลับมาอย่างสงสัย ฉินจิ้นกระแอมสองครั้งแล้วเบือนหน้าหนี