นิ้วของเฉินเสวียนหยุดอยู่หลังใบหูของเธอ ไม่ได้ขยับไปไหน
ผิวตรงจุดยี่เฟิงบางจนแทบโปร่งแสง เขาสัมผัสได้ถึงชีพจรที่เต้นอยู่ใต้ปลายนิ้ว ตุบหนึ่ง ตุบหนึ่ง เร็วกว่าจังหวะหัวใจปกติอยู่เล็กน้อย
เขาไม่ได้รีบร้อนทำต่อ เพียงคงท่านั้นไว้ ปล่อยให้ชี่ดั้งเดิมเส้นบาง ๆ ค่อย ๆ ซึมเข้าไป
ผ่านไปไม่กี่วินาที ลมหายใจของเสิ่นชิงยวิ่นก็คล่องขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
“ยังปวดหัวอยู่ไหม” เฉินเสวียนถามเสียงต่ำ
เสิ่นชิงยวิ่นเอียงหน้าเล็กน้อย ราวกับกำลังสัมผัสถึงอะไรบางอย่าง ก่อนจะส่งเสียง “อืม” เบา ๆ “ไม่ปวดแล้ว… ไม่ปวดจริง ๆ แล้ว”
น้ำเสียงของเธอแฝงความประหลาดใจอยู่เล็กน้อย
“เร็วขนาดนี้เลยเหรอ”
“อืม” เฉินเสวียนตอบ “วิธีที่ผู้ทรงคุณวุฒิคนนั้นสอน ใช้ได้ผลกับอาการปวดหัวข้างเดียวเป็นพิเศษ แต่ทำครั้งเดียวไม่พอ ต้องทำต่อเนื่องอีกหลายครั้งถึงจะหายขาด”
เสิ่นชิงยวิ่นเอนซบอกเขา ไม่ขยับเขยื้อน ท้ายทอยแนบกับกระดูกไหปลาร้าของเขา ร่างทั้งร่างราวกับจมอยู่ในรังอันอบอุ่น จนไม่ต้องเปลืองแรงพูดด้วยซ้ำ
“วิธีนวดของคุณเก่งกว่าพวกที่อ้างตัวเป็นปรมาจารย์ข้างนอกตั้งเยอะ”
เสียงของเธอแฝงความพึงพอใจแบบเกียจคร้าน “เมื่อก่อนฉันก็เคยจ้างหมอนวดส่วนตัว แพงจะตาย นวดเสร็จก็สบายแค่ชั่วโมงสองชั่วโมง แต่วิธีของคุณนี่… รู้สึกเหมือนมีไออุ่นซึมออกมาจากข้างในกระดูกเลย”
เฉินเสวียนยิ้ม “แน่นอน ฝีมือของผู้ทรงคุณวุฒิ ไม่ถ่ายทอดให้คนนอกหรอก”