เช้าวันจันทร์เจ็ดโมงตรง เฉินเสวียนถูกนาฬิกาปลุกสามเรือนปลุกให้ตื่นพร้อมกัน
เมื่อคืนเขาฝึกวิชาถึงตีสอง วิชาหยินหยางกุยหยวนจื้อเดินลมปราณครบเจ็ดรอบฟ้าใหญ่ เขาสัมผัสได้ถึงพลังชีวิตที่ค่อยๆ ฟื้นคืนมา แต่สิ่งที่ตามมาคือเขาเลยเวลาตื่นอย่างสิ้นเชิง
ข้อความเด้งขึ้นบนหน้าจอมือถือ: "เรียนคุณเฉินเสวียนผู้ทรงเกียรติ เที่ยวบิน MU5217 ของท่านจะออกเดินทางเวลา 09:30 น. กรุณาเดินทางถึงสนามบินล่วงหน้า 90 นาทีเพื่อเช็กอิน"
ตอนนี้เจ็ดโมงสามนาที จากที่นี่ไปสนามบินนั่งแท็กซี่สี่สิบนาที แถมยังต้องผ่านด่านตรวจความปลอดภัย ต่อคิวอีก
เฉินเสวียนดีดตัวจากเตียง ใช้เวลาสามสิบวินาทีใส่เสื้อผ้า สิบห้าวินาทีล้างหน้าแปรงฟัน คว้ากระเป๋าที่เก็บไว้เมื่อคืนพุ่งออกไปข้างนอก
บนแท็กซี่ เขาเปิดมือถือดูวีแชท
เสิ่นชิงยวิ่นส่งข้อความเมื่อคืน: "ถึงเมืองหลินเฉิงแล้วทักมาหน่อย"
ซูหว่านส่งข้อความตอนเช้า: "วันนี้คุณไปทำงานต่างจังหวัดเหรอ กี่โมงเครื่องออก"
เฉินเสวียนตอบซูหว่านก่อน: "เก้าโมงครึ่ง เพิ่งออกจากบ้าน"
ซูหว่านตอบกลับทันที: "งั้นรีบสิ ยังมาชักช้าอะไรอีก"
แล้วก็ส่งตามมาอีกข้อความ: "เดินทางดีๆ ล่ะ"
เฉินเสวียนยิ้มน้อยๆ แล้วกดเปิดกล่องข้อความของเสิ่นชิงยวิ่น ตอบว่า "รับทราบครับ คุณเฉิน"
เสิ่นชิงยวิ่นไม่อ่านตอบ
แท็กซี่วิ่งฉิวบนทางด่วนมุ่งหน้าสนามบิน เฉินเสวียนพิงเบาะพักสายตา ลมปราณหยวนชี่ปฐมกำเนิดในร่างกายไหลเวียนอย่างช้าๆ ผ่านการฝึกฝนหลายวันนี้ เขาควบคุมร่างกายได้คล่องแคล่วขึ้นมาก จะไม่เกิดเหตุการณ์คืนนั้นที่ควบคุมตัวเองไม่ได้วิ่งพล่านอีกแล้ว