เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลาโดยไม่รู้ตัว
สี่ทุ่มสามนาที
บนหน้าจอนอกจากเวลาแล้ว ยังมีข้อความวีแชทจากเสิ่นชิงยวิ่นสามข้อความ
ข้อความแรก ตอนหนึ่งทุ่มสิบ “ฉันถึงแล้ว”
ข้อความที่สอง ตอนสองทุ่มยี่สิบสาม “คุณยังต้องใช้เวลาอีกนานแค่ไหน”
ข้อความที่สาม ตอนสามทุ่มสี่สิบเอ็ด “ฉันกำลังรอคุณอยู่”
เฉินเสวียนจ้องข้อความสุดท้าย หนังศีรษะชาวาบขึ้นมา
ส่งตอนสามทุ่มสี่สิบเอ็ด ตอนนี้สี่ทุ่มสาม นั่นหมายความว่าเสิ่นชิงยวิ่นรอเขาที่ร้านอาหารญี่ปุ่นนั่นมาสามชั่วโมงเต็ม แถมตอนนี้ก็ยังรออยู่!
เขารีบเปิดหน้าต่างแชต พิมพ์ข้อความอย่างรวดเร็ว “คุณเสิ่น ขอโทษครับ ผมจะไปถึงเดี๋ยวนี้!”
กดส่ง
ไม่มีเครื่องหมายอัศเจรีย์สีแดงขึ้นมา ดีแล้ว ยังไม่ถูกบล็อก
เฉินเสวียนถอนหายใจโล่งอก แล้วเด้งตัวลุกจากเตียงด้วยความเร็วที่สุดในชีวิต
ซูหว่านถูกเสียงของเขาปลุกให้ตื่น เธอพลิกตัวอย่างงัวเงียแล้วถามเสียงอู้อี้ “เป็นอะไรไป... คุณจะออกไปเหรอ...”
“มีธุระ” เฉินเสวียนพูดพลางแต่งตัว “คุณนอนต่อเถอะ”
ซูหว่านขานรับเบา ๆ ว่า “อือ” แล้วหลับตาลงอีกครั้ง พึมพำว่า “ระวังตัวด้วยนะ” ก่อนจะเงียบไป
เฉินเสวียนอดทอดถอนใจไม่ได้ ผู้หญิงที่ได้รับการปรนเปรอจนพอใจแล้วช่างพูดง่ายจริง ๆ
วิชาหยินหยางคืนสู่ปฐมทำให้พลังต่อสู้ที่เดิมก็แข็งแกร่งอยู่แล้วของเขาเพิ่มขึ้นกว่าสิบเท่า
เฉินเสวียนสวมกางเกงเสร็จ สวมเสื้อยืด แล้วคว้าเสื้อคลุมกับโทรศัพท์วิ่งออกไป
เขาวิ่งออกจากห้องนอน ผ่านห้องรับแขก ตรงทางเข้าก็เกือบสะดุดตู้รองเท้าจนล้ม เขากระโดดขาเดียวสองครั้งเพื่อทรงตัว ก่อนจะสวมรองเท้าอย่างลวก ๆ เปิดประตูแล้วพุ่งออกไป