สือหลิงมาถึงสำนักงานตำรวจนครเจียงเฉิง เธอพบเจออันตรายที่มาอย่างกะทันหันมานับครั้งไม่ถ้วน
หลังจากเหตุการณ์ที่ศาลาฉุนชาน เธอตระหนักได้เป็นครั้งแรกว่าอันตรายสามารถปรากฏขึ้นตรงหน้าได้ทุกเมื่อ
ไม่มีใครอยู่เคียงข้างเธอได้ตลอดไป
เมื่อถึงเวลานั้นจริง ๆ คนแรกที่ซื้อเวลาให้เธอได้ มีเพียงตัวเธอเอง
ไม่รู้ว่าเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้ว ที่ผู้ฝึกจับข้อมือเธออีกครั้ง แล้วกดลงตามแรง
ร่างกายของสือหลิงเกิดความทรงจำของกล้ามเนื้อแล้ว
ไหล่กดลงต่ำ ข้อมือหมุนออกไปตามช่องว่างระหว่างนิ้วหัวแม่มือของอีกฝ่าย ส้นเท้าถอยหลังครึ่งก้าวพร้อมกัน มืออีกข้างยกขึ้นป้องกันหน้าอก
วินาทีถัดมา เธอถอยออกไปจากด้านข้างของอีกฝ่ายแล้ว
ครั้งแรกที่ผู้ฝึกไม่ได้สั่งหยุดทันที
สือหลิงยืนอยู่กับที่ หน้าอกของเธอขึ้นลงอย่างรุนแรง
เธอทำสำเร็จ!
ในการฝึกซ้ำแล้วซ้ำเล่าเช่นนี้ สือหลิงใช้เวลาผ่านไปสี่ชั่วโมง
ภายใต้การชี้แนะแบบตัวต่อตัวของผู้ฝึกระบบ ทักษะการต่อสู้จริงของสือหลิงก้าวหน้าอย่างก้าวกระโดด!
[การฝึกสี่ชั่วโมงเสร็จสิ้น]
สือหลิงลืมตาขึ้น
เปิดโทรศัพท์ เธอพบว่าในความเป็นจริงเวลาผ่านไปเพียงห้านาทีเท่านั้น
หลิวหังหยวนมองเธอจากกระจกมองหลัง "พี่หลิง เมื่อกี้คุณหลับไปหรือเปล่า"
สือหลิงขยับไหล่ "งีบไปหน่อย"
เมื่อรถขับเข้าไปในลานสำนักงานตำรวจนคร หลิวหังหยวนก็ยืดเส้นยืดสายก่อน
"กลับมาเสียที"
สองสามวันมานี้เขาวิ่งตามสถานีตำรวจปลายทางไปมาหลายรอบ ผิวคล้ำขึ้นหนึ่งเฉด แต่ปากยังไม่หยุด "ตอนนี้ฉันเห็นคำว่าโรงแรมทีไร อยากจะมองมุมกำแพงกับปลั๊กไฟทุกที"
เฉินจี้ตงผลักประตูรถออก "นั่นแสดงว่านายทำงานถึงหน้าที่"
หลายคนพูดเล่นล้อกันไปขึ้นชั้นบน