โรงเรียนมัธยมแห่งนี้เกือบทั้งหมดต้องใช้โทรศัพท์มือถือในการสั่งการบ้าน
ถ้าเด็กไม่เอาโทรศัพท์ไป แล้วเกิดอะไรขึ้นระหว่างทางจะไม่มีทางขอความช่วยเหลือได้ทัน
เด็กก็กังวล ผู้ปกครองก็กังวล
ดังนั้นโรงเรียนนี้เลยอนุญาตให้เอาโทรศัพท์มาได้ เพียงแต่ตอนเรียนต้องเอาไปไว้ในกระเป๋าโทรศัพท์หน้าห้องเรียนให้เรียบร้อย
เฟิงเยว่พอได้ยินว่าต้องดูโทรศัพท์ ก็ระเบิดทันที
[ห้ามดูโทรศัพท์เด็ดขาด!]
[ในโทรศัพท์ฉันยังไม่ได้ลบอะไรเลย จะทำยังไงดี จะทำยังไงดี?]
คุณเฟิงหันไปมองลูกชายตัวเองอีกครั้ง
ถึงจะได้คลุกคลีไม่มาก แต่ก็เป็นลูกตัวเอง
พอเห็นท่าทางแบบนี้ ก็รู้หมดในใจ
ในโทรศัพท์ต้องมีอะไรที่ดูไม่ได้แน่นอน
คุณเฟิงมาถึงตอนนี้ ก็ทำได้แค่โกหกต่อหน้าต่อตา
เขากัดกรามแน่น แล้วพูดสีหน้าไม่เปลี่ยนว่า "ตำรวจสหาย แบบนี้ไม่ค่อยเหมาะสมนะครับ"
"ตอนนี้ยังไม่มีหลักฐานชัดเจน ลูกผมก็ไม่ใช่ผู้ต้องสงสัยอะไร การล่วงละเมิดความเป็นส่วนตัวเด็กแบบนี้ จะส่งผลต่อสุขภาพจิตของลูกผมได้นะครับ"
เฉินจี้ตงเงยหน้ามองพ่อลูกตระกูลเฟิง
ตอนที่สือหลิงเสนอความคิดนี้ พวกเขาก็นึกถึงเรื่องนี้ทันทีแล้ว
เดี๋ยวนี้เด็กหลายคนชอบแอบถ่ายตอนที่แกล้งคนอื่น เก็บไว้ดูทีหลัง หรือเอาไปอวดเพื่อน
แต่ตอนที่สือหลิงถามออกมา ก็น่าจะยังไม่แน่ใจเท่าไหร่
ตอนนี้ดูท่าทางของคุณเฟิงกับเฟิงเยว่แล้ว กลับกลายเป็นพิสูจน์ว่ามีของแบบนั้นจริง