ครูเกาพาพันธุ์เหว่ยเดินเข้าไปข้างในแล้ว เฉินจี้ตงหันกลับมาถามเธอว่า "ครูเกา ทางบ้านของนักเรียนกลุ่มนี้แจ้งผู้ปกครองแล้วหรือยัง"
ครูเกาพยักหน้าทันทีแล้วตอบว่า "แจ้งแล้วค่ะ ตอนนี้ผู้ปกครองของเด็กๆ กำลังเดินทางมาที่นี่"
เฉินจี้ตงพยักหน้า มองไปที่พันธุ์เหว่ย แล้วพูดว่า "นั่งรอก่อนเถอะ รอผู้ปกครองมาถึงก่อน แล้วเราค่อยเริ่มสอบถาม"
พันธุ์เหว่ยเดินตัวสั่นเทาไปที่เก้าอี้หน้าตัก
พอเขานั่งลง เขาก็พบว่าระยะห่างจากตำรวจชุดนี้ยิ่งใกล้ขึ้น
เมื่อมองในระยะใกล้ ตำรวจคนกลางคนนี้ดูน่ากลัวยิ่งกว่าเดิม
อีกสองคนที่อยู่ข้างๆ แม้อายุยังน้อย แต่ก็ดูเคร่งขรึมมากเช่นกัน
พันธุ์เหว่ยแม้จะเกเรไร้ความเกรงกลัว แต่เขากล้าแสดงออกอย่างบ้าบิ่นก็เพียงตอนเจอคนที่อ่อนแอกว่าเท่านั้น
ให้เขาเผชิญหน้ากับตำรวจ เจ้าหน้าที่ หรือคนที่แข็งแกร่งกว่าเขา เขาไม่กล้าหรอก
พอพันธุ์เหว่ยนั่งลง สือหลิงก็อยู่ในระยะที่ได้ยินเสียงความคิดทันที
ต่างจากเฉิงเจียโยว เด็กคนนี้ความคิดในหัวเยอะแยะไปหมด
พวกเขายังไม่ได้ถามอะไรเลย พันธุ์เหว่ยก็นึกอะไรไปเองเป็นเรื่องเป็นราวในหัวแล้ว
[เรียกฉันมามันเรื่องอะไรกันแน่]
[คงไม่ใช่เพราะไอ้เฉิงเจียโยวหรอกนะ? ให้ตายสิ เขาไปฟ้องตำรวจอีกแล้วหรือไง]
[คราวที่แล้วตีมันยังไม่เข็ดอีกหรือไง ไอ้เด็กขี้ฟ้องนี่ เดี๋ยวเรื่องมันจบลงเมื่อไหร่ ฉันจะสั่งสอนมันให้จำขึ้นใจ]