"ตอนที่เขาทำงานอยู่ที่นั้น ก็ไม่ไกลจากที่เธอทำงานเท่าไหร่"
"เขาเจอเธอกับแฟนเก่าหลายครั้งแล้ว"
"ตอนแรกก็แค่ยื้อแย่งกัน ต่อมาสองครั้งหลังสุด เขาเจอตรงๆ ว่าพวกเธอเข้าโรงแรม เขาเล่าให้ฉันฟังหมดแล้ว!"
"เธอคิดว่าหลายปีมานี้ฉันใส่หมวกเขียวใบนี้อยู่อย่างสบายใจนักหรือไง?"
"ตอนนั้น ฉันให้โอกาสเธอ ให้เกียรติเธอ เพื่อครอบครัวนี้ ฉันทน"
"แต่เธอล่ะ เธอกลับทรยศฉันแบบนี้!"
เหอจื้อเซี่ยมองท่าทางดื้อรั้นของซ่งเจี้ยนเฉิง แล้วไม่อยากพูดอะไรกับเขาอีกต่อไป
เธอมองออกแล้ว ว่าไม่ว่าเธอจะอธิบายยังไง ซ่งเจี้ยนเฉิงก็ไม่มีทางเชื่อ
เหอจื้อเซี่ยจึงหันไปทางเฉินจี้ตง
"เจ้าหน้าที่ตำรวจ ช่วยเรียกตัวลาวจางคนนั้นมาตรงนี้ได้ไหมคะ"
"ฉันจะได้สอบสวนเขาต่อหน้า"
ซ่งเจี้ยนเฉิงคิดว่าเหอจื้อเซี่ยแค่แสร้งทำเป็นแข็งกร้าว
เขาส่งเสียงเย็นชาแล้วพูดว่า "ถ้าเธอกล้าก็เรียกสิ วันนี้ใครไม่เรียกก็เป็นลูกหมา"
เหอจื้อเซี่ยได้ยินดังนั้นก็ยิ่งหนักแน่นขึ้น จึงโต้กลับทันที: "งั้นเธอก็รีบบอกชื่อ เบอร์โทร ที่อยู่ของเขามาสิ ฉันจะเรียกเดี๋ยวนี้เลย!"
ยังไม่ทันที่เฉินจี้ตงจะพูด หลิวหังหยวนก็รีบก้าวออกมาด้วยสายตาเป็นประกาย: "หัวหน้าฉิน ให้ผมเรียกเองครับ"
เรื่องซุบซิบแบบนี้ เขาชอบทำที่สุดแล้ว
เฉินจี้ตงพยักหน้า "ได้"
เมื่อทั้งสองฝ่ายโต้เถียงกันไม่จบ และเรื่องนี้เกี่ยวกับแรงจูงใจในการก่อเหตุหลายปีก่อน ก็สมควรเรียกตัวผู้เกี่ยวข้องมาสอบถามจริงๆ
หลิวหังหยวนจดเบอร์โทรและที่อยู่จากซ่งเจี้ยนเฉิง แล้วก็ออกไปทันที
สี่สิบนาทีต่อมา หลิวหังหยวนที่รีบกลับมาก็มาจอดที่หน้าสำนักงานความมั่นคงสาธารณะ