เสียงของหมวดจางไม่ได้ดัง แต่ทุกคนได้ยินชัด
สายตาของสือหลิงสั่นเล็กน้อย
ไม่คิดว่าจะเป็นแบบนี้จริง ๆ ...
คนที่ดูเหมือนเป็นเพื่อนกันหลายคน แท้จริงแล้วเป็นแค่เพื่อนกินเพื่อนดื่ม ปกติแค่คุยเล่นกินข้าวกันก็พอ แต่ถ้ารุ่งเรืองขึ้นมาจริง ๆ สิ่งที่ได้มักไม่ใช่คำขอบคุณ หากเป็นความอิจฉา
ทั้งกลัวเพื่อนลำบาก ทั้งกลัวเพื่อนรวย—พูดถึงสภาพแบบนี้
ทุกคนในที่นั้นก็เข้าใจเรื่องทั้งหมด มีเพียงซ่งเจี้ยนเฉิงที่นั่งงงอยู่
เขารู้สึกว่าหูของตัวเองเสีย ทั้งๆ ที่รู้ความหมายของทุกคำ แต่พอรวมกันแล้วกลับฟังไม่เข้าใจ
ซ่งเจี้ยนเฉิงดวงตาเริ่มว่างเปล่า พึมพำ "พูดอะไรนะ พูดอีกทีสิ"
หมวดจางเปิดปากแล้ว ที่เหลือก็ไม่มีอะไรพูดไม่ได้อีก
เขาลดเสียงลงพูดขอโทษ "ขอโทษนะน้องชาย ช่วงหลายปีก่อนฉันยังเด็กเกินไป ปากก็ไม่เก็บคำ พูดจอมั่วไปหมด"
"ตอนนั้นที่พูดแบบนั้น ที่จริงก็...เพราะอิจฉาที่แกได้แฟนสวยมีการศึกษาแบบนั้น"
พูดถึงตรงนี้ หมวดจางหน้าร้อนผ่าว
ซ่งเจี้ยนเฉิงยังยืนงงอยู่ เหมือนยังไม่ทันตั้งสติ...
หมวดจางหน้านิ่ง พูดความคิดในใจตอนนั้นออกมาจนหมด
"ดูสิ พวกเราโตมาด้วยกัน ไม่ว่าเรื่องเรียน หน้าตา ฐานะครอบครัว ฉันเก่งกว่าแกทุกอย่างใช่ไหม ฉันพูดถูกไหม"