หลังจากเสี่ยวหวังพาตัวหานเฉิงเย่ออกไป
เฉินจี้ตงและผู้การสวีก็รีบเรียบเรียงข้อมูลจากการสอบสวนที่มีอยู่ทันที
ผู้การสวีมองไปพลางถอนหายใจด้วยความทึ่ง "หัวหน้าฉิน วันนี้ผมได้เห็นของจริงแล้วล่ะ"
เฉินจี้ตงกำลังดื่มน้ำอยู่ พอได้ยินก็เงยหน้าขึ้น
น้ำเสียงของผู้การสวีเต็มไปด้วยความชื่นชม "ท่านถามเรื่องอุปกรณ์ เขาก็ตอบเรื่องอุปกรณ์ ท่านถามเรื่องพี่ชิว เขาก็ถึงกับสารภาพรูปถ่ายป้ายทะเบียนรถออกมา ท่านถามอะไร เขาก็ตอบอันนั้น"
"ผมเป็นตำรวจมาสิบกว่าปี นี่เป็นการสอบสวนที่สุดยอดที่สุดและสนุกที่สุดเท่าที่เคยเห็นมาเลยครับ"
"ก่อนหน้านี้เราเคยเจอคดีแอบถ่ายแบบนี้ แต่มาติดอยู่ที่ขั้นตอนการสอบสวนตั้งนาน"
ผู้การสวีชี้ไปที่เบาะแสและหลักฐานที่เพิ่งได้มา "เราไม่เคยได้เปรียบขนาดนี้มาก่อนเลย มีเบาะแสเยอะขนาดนี้! ท่านวางใจได้เลย พอมีเบาะแสเยอะขนาดนี้ เราจะต้องสืบให้รู้เรื่องแน่"
เฉินจี้ตงถูกชมจนออกจะปลื้มใจอยู่บ้าง ถึงแม้เขาจะรู้สึกว่าสภาพการสอบสวนของตัวเองก็เหมือนปกติทุกครั้ง แต่วันนี้เป็นจริงรู้สึกว่าดีที่สุดจริง ๆ
ชี้ไปทางไหนก็ยิงไปทางนั้น! ความรู้สึกแบบนี้โคตรจะสบายใจเลย
แต่ ถึงตอนนี้เขาจะสอบปากคำคนเก่งขนาดนี้จริง ๆ หรือ ไหว้ก็ถามคำนั้น อีกฝ่ายก็ตอบคำนั้น?
เฉินจี้ตงเหม่อไปสองสามวินาที แล้วเผลอมองไปทางสือหลิงโดยไม่รู้ตัว
สือหลิงก็พยักหน้าหนักแน่นตามไปด้วย "ผู้การสวีพูดถูก วันนี้หัวหน้าฉินสุดยอดมากจริง ๆ! จัดการหานเฉิงเย่ได้อยู่หมัดเลยทีเดียว"