เธอนึกย้อนไปถึงอดีต เธอมักจะบอกเฉิงเจียโยวเสมอว่าการหาเงินนั้นยากลำบากเพียงใด เธอต้องลดตัวลงเอาอกเอาใจคนนอกมากแค่ไหน...
และถึงแม้ตอนนี้เธอจะไม่ได้พูดแบบนั้นอีกแล้ว แต่เธอก็ยังคงพูดว่า "ให้เขาตั้งใจเรียน ให้เขาตอบแทนบุญคุณของตำรวจ" อยู่เสมอ
แต่จริง ๆ แล้ว คำพูดแบบนี้จำเป็นต้องให้เธอคอยย้ำอยู่ตลอดหรือ?
เฉิงเจียโยวรู้สึกซาบซึ้งใจต่อตำรวจที่เปลี่ยนชีวิตของเขาอย่างสิ้นเชิงและจุดประกายความหวังให้เขาอีกครั้งอยู่แล้ว
การที่เธอคอยย้ำเตือนซ้ำแล้วซ้ำเล่า ครั้งสองครั้งก็ไม่เป็นไร แต่ถ้าบ่อยเกินไป ก็อาจจะกดดันเขามากเกินไป
เขาเป็นเด็กที่อ่อนไหวขนาดนี้ ไม่เหมาะที่จะต้องแบกรับความกดดันเพิ่มอีกแล้วจริง ๆ
เหอหมินรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาทันที รีบปรับสีหน้าแล้วพูดด้วยความซาบซึ้งใจเป็นอย่างยิ่ง "ใช่แล้ว พวกคุณเก่งกว่าจริง ๆ เตือนได้ทันท่วงทีมาก ถ้าไม่ใช่เพราะคุณ ฉันก็คงจะสร้างความกดดันให้เด็กอีกแล้ว"
สือหลิงยิ้มแล้วพูดว่า "เด็กกับพ่อแม่ต้องเรียนรู้ที่จะเติบโตไปด้วยกัน ขอแค่คุณรู้ตัวถึงปัญหาของตัวเองและเต็มใจที่จะแก้ไข ก็ดีมากแล้ว"
"ส่วนเรื่องที่คุณพาเจียโยวไปพบนักจิตวิทยา คุณสามารถบอกได้ว่าเป็นโครงการหรือกิจกรรมที่สำนักงานตำรวจของเราจัดขึ้น ก่อนที่เขาจะเข้ามหาวิทยาลัย ไม่จำเป็นต้องให้เจียโยวรู้ว่าฉันเป็นคนให้การสนับสนุน"
"ขอบคุณ ๆ!" เหอหมินฟังแล้วรู้สึกไม่รู้จะพูดอย่างไรดี เธอไม่หวังชื่อเสียงไม่หวังผลประโยชน์ พวกเธอโชคดีจริง ๆ ที่ได้เจอตำรวจที่ดีแบบนี้