จากสถานีตำรวจออกมา เฟิงเยว่ อารมณ์ดีเป็นพิเศษ
ปากและสีหน้าไม่กล้าแสดงออก แต่ในใจกลับตั้งตารอวันหยุดห้าวันข้างหน้าแล้ว
ใครจะไปคิดว่ามันจะมีเรื่องดีๆ แบบนี้เกิดขึ้น ถ้ารู้ตั้งแต่แรกก็คงแกล้งเฉิง เจียโย่ว ให้หนักกว่านี้ เผื่อวันหยุดจะได้ยาวกว่านี้อีก
ระหว่างทางกลับ บิดาของเฟิงเยว่ ยังคงบ่นไม่หยุด
“เฟิงเยว่ เมื่อกี้เห็นแม่ของเฉิง เจียโย่ว หรือเปล่า? ถ้าตอนนี้ไม่ตั้งใจเรียน อนาคตก็หางานดีๆ ทำไม่ได้ สุดท้ายก็ต้องไปทำงานประเภทพื้นฐานๆ เท่านั้น”
“ตอนแรกนางไม่ยอมรับเงิน แต่สุดท้ายก็ต้องจำยอมรับไว้เพราะความกดดันของความเป็นจริงใช่ไหม? เพราะฉะนั้น ในสังคมยุคนี้ยังไงก็ต้องมีเงิน มีสถานะทางสังคม”
“เรื่องนี้ช่วงนี้ที่บ้าน นายคิดทบทวนให้ดีๆ ฉันจะกลับไปปรึกษากับแม่ของนาย ดูว่าจะลงคอร์สพิเศษเพิ่มเติมให้อีกสักสองสามที่”
“รีบหันเหความสนใจไปที่การเรียนเถอะ ต่อไปอย่าไปยุ่งกับเรื่องที่เหลวไหลส่งผลกระทบต่อการเรียนพวกนั้นอีก”
เฟิงเยว่ ฟังพลางพยักหน้าเล่นๆ “ครับพ่อ ผมกลับไปจะตั้งใจเรียนให้มากๆ ครับ”
ต่อหน้าเฟิงพ่อ เฟิงเยว่ เป็นเด็กดีเสมอ
เห็นเขาเป็นแบบนี้ น้ำเสียงของพ่อเขาจึงผ่อนคลายลงบ้าง
พ่อเฟิง ขับรถส่งเฟิงเยว่ ถึงใต้หอพัก แล้วก็กำชับอีก “ตอนกลางวันฉันกับแม่นายต้องไปทำงาน นายอยู่บ้านตั้งใจเรียน แล้วก็คิดทบทวนเรื่องต่างๆ ให้ดีๆ”