ฉีหยวนไม่ได้ตอบทันที
ไฟแดงในห้องสอบปากคำยังคงสว่างอยู่
รายงานการตรวจสอบบนโต๊ะได้ปิดทางหนีทุกทางไว้หมดแล้ว
คราบเลือดบนมีดเป็นของหลู่เฉิงอาน
ลายนิ้วมือที่เสียหายบางส่วนบนด้ามมีดด้านใน ชี้ไปที่นิ้วหัวแม่มือขวาของเขา
เจี่ยงเจี้ยนหมิงไม่ได้เร่งเร้า
เขารู้ดีว่า บางคนกว่าจะยอมรับว่าตัวเองเลวร้ายแค่ไหน ก็ต้องถึงวินาทีสุดท้าย
ผ่านกระจกทางเดียว สือหลิงมองฉีหยวน
ฉีหยวนก้มหน้าลง ไหล่ค่อยๆ ห่อเหี่ยวลงทีละน้อย
[ทำไม?]
[ทำไมทุกคนถึงคิดว่าเขาเป็นคนดี? ทำไมต้องถามฉันว่าทำไม?]
[หลู่เฉิงอานเคยช่วยฉัน แล้วฉันต้องจำเขาไปตลอดชีวิตหรือไง?]
ฉีหยวนจู่ๆ ก็หัวเราะออกมา
เสียงหัวเราะนั้นติดอยู่ในลำคอ แห้งผาก น้ำเสียงประชดประชันเล็กน้อย "พวกคุณทุกคนคิดว่าเขาเป็นคนดี"
เจี่ยงเจี้ยนหมิงมองเขา "ไม่ว่าหลู่เฉิงอานจะดีหรือไม่ดี ก็ไม่ใช่เหตุผลที่เธอจะฆ่าเขา"
ฉีหยวนเงยหน้าขึ้น
ในดวงตาของเขาไม่มีความตื่นตระหนก มีแต่ความเกลียดชัง
"พวกคุณพูดแบบนั้นได้สิ"
"เพราะคนที่คุกเข่าขอเงินคนอื่นในทางเดินโรงพยาบาลไม่ใช่พวกคุณ"
"เพราะคนที่ถูกเขามองเห็นสภาพที่น่าอับอายที่สุดก็ไม่ใช่พวกคุณ"
ในสำนวนคดี ช่วงครึ่งชีวิตของฉีหยวนไม่ได้ซับซ้อนอะไร