ลุงจางยังคิดจะแก้ตัว ให้รอดูสถานการณ์ไปเรื่อย ๆ เผื่อว่าพ่อแม่ของซ่งเจี้ยนเฉิงจะยังไม่ได้ดูคลิปนั้น...
“ป้าซ่ง นี่ป้าว่าอะไรนะครับ”
“เจี้ยนเฉิงก็แค่คิดไม่ตกชั่ววูบถึงได้ลงมือกับซ่งหม่านไป มันไม่เกี่ยวกับผมสักหน่อย”
“ถึงแม้ช่วงที่ผ่านมาผมจะได้เข้าโรงพักไปทีหนึ่ง แต่ก็แค่ไปให้ความร่วมมือกับตำรวจเท่านั้น ที่ผมบอกพวกเขาไปมันเป็นความจริงทั้งหมด”
“ป้าเห็นไหมครับ ตอนนี้ผมก็ถูกปล่อยออกมาแล้ว ถ้าผมมีปัญหาจริง ๆ ตำรวจจะปล่อยผมกลับได้ยังไงล่ะครับ”
พอเห็นสีหน้าลุงจางที่ไร้ความรู้สึกผิดแม้แต่น้อย พ่อแม่ของซ่งเจี้ยนเฉิงยิ่งโกรธหนักขึ้นไปอีก
“ดี ดีมาก”
“ตอนนี้ยังคิดจะปิดบังเราอีก ไม่เห็นว่าจะรู้สึกผิดอะไรเลยใช่ไหม”
“คลิปนั้นเราเห็นกันแล้วแท้ ๆ ยังจะแก้ตัวอะไรกันอีก”
“ยังไงสองคนเราก็อยู่มาจนแก่เฒ่าเต็มทีแล้ว จะกินก็กินแล้ว จะดื่มก็ดื่มแล้ว”
“ลูกชายคนเดียวก็ไม่มีแล้ว สองคนเราสู้กับแกเอาเป็นเอาตายก็ไม่มีความเสียดายอะไรอีก!”
ได้ยินคำพูดแบบนี้ ทั้ง ๆ ที่เป็นกลางวันแสก ๆ ลุงจางกลับถึงกับเหงื่อตกเพราะความกลัว
ตอนนี้เขารู้สึกเสียใจสุดขีด ที่ตอนนั้นปากโป้งไปพูดอะไรแบบนั้นออกมา
ใช่แล้ว พ่อแม่ของซ่งเจี้ยนเฉิงมีลูกชายคนเดียวจริง ๆ เป็นไปได้มากที่พวกเขาจะหันมาหาเรื่องเขาถึงตาย
พอคิดว่าชีวิตที่เหลืออาจจะต้องถูกสองตาตายคนนี้ตามรังควานไม่เลิกรา ลุงจางก็รีบพูดขอโทษอย่างตะกุกตะกักทันที