“นี่ดื่มไปเท่าไหร่กันแน่ ถึงได้พูดอะไรออกมาได้หมด”
สีหน้าของเหล่าจางก็กร้ำกรายไม่น้อย เขาเอ่ยเสียงเบา “พวกเขาลบคลิปกันหมดแล้ว”
ภรรยาเห็นท่าทีเขาแบบนั้นก็ยิ่งหงุดหงิด “ลบไปแล้วก็แล้วยังไง? เพื่อนร่วมงานฉันเห็นกันหมดแล้ว เธอคิดว่าคนอื่นจะจำไม่ได้หรือไง”
เหล่าจางรู้ดีว่าเป็นอย่างนั้น แต่ปากก็ยังแข็ง “ไม่เป็นไรหรอก วันหนึ่งเกิดเรื่องตั้งมากมาย ทั่วประเทศมีข่าวตั้งเยอะแยะ ไม่กี่วันพวกเขาก็ลืมกันเองแหละ”
เหล่าจางทรุดตัวลงนอนบนโซฟา เช้านี้เกิดเรื่องวุ่นวายขนาดนี้ เหนื่อยจริง ๆ
ภรรยาเขาเห็นท่าทีแบบนั้นก็ไม่ยอมทำกับข้าวต่อ วางทัพพีลงแล้วพูดว่า “ก่อนหน้านี้ฉันไม่เคยรู้เลยนะว่าเธอไปยุแหย่เรื่องชีวิตคู่ของคนอื่นเขา”
“เธอมีหัวใจเป็นของตัวเองบ้างไหม? ตอนนี้เธอยังจะหลับได้ลงคออีกเหรอ? ถ้าตอนนั้นไม่ใช่เพราะเธอไปพูดแบบนั้นกับซ่งเจี้ยนเฉิง เขาจะถึงขั้นลงมือฆ่าลูกสาวแท้ ๆ ของตัวเองงั้นเหรอ?”
ได้ยินแบบนั้น เหล่าจางก็ไม่พอใจขึ้นมาทันที “ต่อให้มันจะเกี่ยวกับฉันบ้าง แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร ฆ่าคนก็ไม่ใช่ฉันสั่งให้ไปฆ่า มีดก็ไม่ใช่ฉันหยิบให้ จะให้เราแบกความผิดทั้งหมดไว้คนเดียวทำไมกัน?”
เหล่าจางทำท่าเหมือนตัวเองมีเหตุผลเต็มที่ ภรรยาเห็นแล้วก็ยิ่งเดือด
เธอมองออกว่าเหล่าจางมีตรรกะของตัวเองที่ใช้อธิบายทั้งตัวเองและคนอื่นได้เสมอยังไงก็ตาม ความรู้สึกผิดน่ะแทบจะไม่มีเลย
ภรรยาเหล่าจางส่ายหน้า “ตอนนี้ฉันอยู่ข้างเธอคนเดียว ยังรู้สึกเสียวสันหลังวาบ”