เย็นวันเสาร์ หลินชูและโจวหมิงไปที่ร้านปิ้งย่างหลังโรงเรียน
ในร้านคนเยอะ หน้าร้านก็มีคนต่อคิวไม่น้อย
บนประตูกระจกติดโปสเตอร์โปรโมชันใหม่ ร้านปิ้งย่างทั้งร้านคึกคัก ทุกโต๊ะดูเหมือนกำลังกินกันอย่างมีความสุข เสียงหัวเราะดังเป็นระลอกอยู่ข้าง ๆ
ฝีเท้าของหลินชูชะงักเล็กน้อย
โจวหมิงสังเกตเห็น จึงโอบไหล่เธอ แล้วถามเสียงเบา “เปลี่ยนร้านอื่นไหม?”
หลินชูส่ายหัว
เธอรู้ว่าโจวหมิงเป็นห่วงเธอ แต่เธอก็รู้ว่าตัวเองไม่สามารถหลบหนีจากฝูงชนไปตลอดกาลได้
ในเมื่อกล้าหาญมาถึงที่ที่มีคนเยอะแล้ว ในเมื่อรับปากพี่สือหลิงแล้วว่าจะพยายาม เธอก็ไม่ควรถอยง่าย ๆ
“ร้านนี้แหละ”
โจวหมิงไม่พูดอะไรอีก แค่ไปรับบัตรคิวที่เคาน์เตอร์ แล้วพาเธอไปนั่งรอที่มุมติดผนัง
บริเวณรอคิวค่อนข้างเสียงดัง
หลินชูนั่งบนเก้าอี้ นิ้ววางบนสายกระเป๋า ปลายนิ้วลูบไปมาตามรอยเย็บ
ตอนแรก ร่างกายของเธอแข็งทื่อเล็กน้อย แต่พบว่าทุกคนต่างยุ่งกับเรื่องของตัวเอง ไม่มีใครสนใจเธอ
หลินชูถอนหายใจยาวอย่างช้า ๆ
โจวหมิงรับน้ำมะนาวมาหนึ่งแก้วส่งให้เธอ “ดื่มหน่อยสิ”
หลินชูรับมา กำแพงแก้วแนบกับฝ่ามือ ความอุ่นค่อย ๆ แผ่ผ่านมา
โจวหมิงจับมือเธอเบา ๆ “น้องหลิน ผมเพิ่งรู้ว่าคุณเก่งกว่าที่ผมคิดอีกนะ!”
เพราะอยู่ข้างนอก โจวหมิงไม่ได้พูดถึงรายละเอียด แต่หลินชูเข้าใจความหมายของเขาแล้ว