ตอนที่สองร้อยเจ็ด กลุ่มแชทและหัวหน้ากลุ่ม
ชิวจื้อเฉียงถูกพากลับมาที่สถานีตำรวจปลายทางเมื่อเกือบห้าทุ่ม
ของกลางที่ยึดมาจากห้องเช่าวางเต็มครึ่งออฟฟิศ
โทรศัพท์สี่เครื่อง คอมพิวเตอร์สองเครื่อง ฮาร์ดดิสก์พกพาเจ็ดอัน ซิมโทรศัพท์อีกหนึ่งกำและบัตรธนาคารอีกสองสามใบ
ผู้การสวีไม่รีบร้อนสอบปากคำ แต่สั่งให้ถ่ายรูป ลงไอดี ปิดผนึก แล้วส่งให้เจ้าหน้าที่เทคนิคเก็บข้อมูลให้เรียบร้อยก่อน
หลิวหังหยวนยืนอยู่ข้าง ๆ สีหน้าไม่ค่อยดีนัก "ไอ้สารเลวนี่กล้าพูดอีกว่าตัวเองเป็นแค่ช่างซ่อมโทรศัพท์ ช่างซ่อมโทรศัพท์บ้านไหนมีซิมเยอะขนาดนี้วะ?"
ผู้การสวีวางเงินสดที่อยู่ในกระเป๋าสะพายของชิวจื้อเฉียงลงบนโต๊ะ ข้างในมีเงินแปดหมื่นกว่าบาท
"เขาบอกว่าเป็นค่าแรงซ่อมโทรศัพท์"
หลิวหังหยวนหัวเราะออกมาด้วยความโกรธ "เขาซ่อมโทรศัพท์ทองคำหรือไง?"
ทุกคนในใจรู้ดีว่าเบื้องหลังเงินจำนวนนี้อาจเป็นความทุกข์ทรมานของคนอีกกี่คน
*
ในห้องสอบปากคำ ชิวจื้อเฉียงตอนแรกยังปิดปากเงียบ ปฏิเสธไม่ยอมรับ
แต่ของในห้องเช่าเขามันเยอะเกินไป
ในแคชของแอปแชท มีบันทึกการสนทนากับคนอีกหลายคน
ในรายการเดินบัญชีธนาคาร มีทั้งบันทึกการรับเงินค่าสมาชิก และบันทึกการแบ่งเงินหลังจากได้รับเงิน
ในคอมพิวเตอร์ยังมีวิดีโอสารพัด รายชื่อสมาชิก และตารางคิดเงิน
วัสดุหลักฐานถูกวางออกมาทีละชิ้น ในไม่ช้าเขาก็ทนไม่ไหว แม้ธุรกิจของเขาจะทำไว้ใหญ่โต แต่อันที่จริงก็แค่คิดว่ากล้าพอ หาเงินก็พอ จิตใจไม่แข็งแกร่งเอาซะเลย
พอถึงสายของวันรุ่งขึ้น ชิวจื้อเฉียงก็สารภาพเกือบทั้งหมด
เขารับผิดชอบการขายปลายทางเป็นหลัก รับผิดชอบการซื้อวิดีโอจากคนที่แอบถ่าย เช่น หานเฉิงเย่ จากนั้นก็เอาวิดีโอที่ซื้อมามัดรวมขาย สร้างกลุ่ม ดึงสมาชิกใหม่
อยู่ในวงการวิดีโอแอบถ่ายมานานหลายปี อุปกรณ์มาจากไหน จุดไหนในโรงแรมที่ง่ายต่อการถูกดัดแปลง เขารู้ดีกว่าใคร