สือหลิงรีบถามต่อทันที: "เมื่อครู่คุณบอกว่าเคยใช้เครื่องเรียนอิเล็กทรอนิกส์อัดเสียงไว้ เครื่องนั้นตอนนี้ยังเก็บไว้อยู่หรือไม่?"
ตูเวินหาวตอบว่า "เก็บไว้อยู่ แต่..."
"จริง ๆ แล้ว สองสามปีก่อน ตอนที่ฉันโตขึ้นหน่อย ก็เคยคิดอยู่ว่าจะเอาเสียงอัดนั้นออกมาหรือไม่"
"ตั้งแต่เกิดเรื่อง ฉันไม่เคยเปิดเครื่องเรียนอิเล็กทรอนิกส์เครื่องนั้นอีกเลย พออยากเปิดฟังดู ก็พบว่าเปิดไม่ติดแล้ว"
"หลังจากนั้นฉันก็เอาไปให้ร้านซ่อมดู เจ้าของร้านบอกว่าเครื่องนี้ล้าสมัยไปนานแล้ว ไม่คุ้มที่จะซ่อม"
"เขาลองซ่อมดูหลายครั้ง แล้วก็บอกว่าตอนนี้ไม่มีใครใช้ของแบบนี้แล้ว ร้านก็ไม่มีอะไหล่ ซ่อมไม่ได้จริง ๆ"
"เพราะฉะนั้น ตอนนี้ฉันจึงมีแต่เครื่องเรียนอิเล็กทรอนิกส์ที่พังแล้วเครื่องเดียว"
ตูเวินหาวพูดจบ ก็หยิบเครื่องเรียนภาษาอังกฤษเครื่องนั้นออกมาจากกระเป๋า
เครื่องเรียนเครื่องนี้มีโอกาสสูงมากที่จะเป็นหลักฐานสำคัญในการไขสาเหตุการตายของหลี่หงเซี่ย
เฉินจี้ตงสั่งให้คนไปตามหลิวหังหยวนมาทันที: "หังหยวน งานอื่นในมือนายพักไว้ก่อน ตรวจสอบก่อนว่าเครื่องเรียนเครื่องนี้ซ่อมได้หรือไม่"
เมื่อเห็นสายตาจริงจังของเฉินจี้ตงและสือหลิง หลิวหังหยวนก็เกิดความรู้สึกถึงภารกิจอันแรงกล้าขึ้นมาในใจ
ในที่สุดก็ถึงเวลาที่เขาจะได้แสดงบทบาทสำคัญแล้ว
เขาพูดอย่างจริงจัง: "ผมขอลอง"
หลิวหังหยวนรู้ตั้งแต่เด็กว่าตัวเองมีพรสวรรค์ด้านอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์และคอมพิวเตอร์ และตอนเรียนมหาวิทยาลัยก็ได้เรียนทักษะที่เกี่ยวข้องมาโดยเฉพาะ