ตอนแรก ตอนที่ตู้เหวินฮ่าวเพิ่งไปที่บ้านของหวังหมิงเซิง เขาได้สอนหนังสืออยู่จริง ๆ
ต้องยอมรับว่าการสอนแบบตัวต่อตัวแบบนี้ได้ผลดีกว่าจริง ๆ
ตู้เหวินฮ่าวหวงแหนโอกาสนี้มาก เขาตั้งใจฟังอย่างมาก ส่วนที่ฟังไม่เข้าใจก็สามารถถามได้ทันที
ตอนนั้นตู้เหวินฮ่าวรู้สึกว่าตัวเองโชคดีมาก อาจารย์หวังเดิมทีต้องสอนนักเรียนทั้งชั้น ตอนนี้กลับสอนเขาเพียงคนเดียว
แต่ใครจะคิดว่าช่วงเวลาดี ๆ จะอยู่ได้ไม่นาน หลังจากเรียนไปประมาณสามครั้ง หวังหมิงเซิงก็เริ่มก้าวก่ายขอบเขตทีละน้อย เริ่มลวนลาม
ตอนแรกตู้เหวินฮ่าวไม่ได้ใส่ใจมากนัก เขาแค่คิดว่าอาจารย์หวังชอบเขาและสนิทกับเขา อีกอย่างพวกเขาเป็นผู้ชายด้วยกันทั้งคู่ เขาจึงไม่ได้คิดอะไรมาก
แต่การปล่อยปละละเลยครั้งแล้วครั้งเล่าก็ยิ่งลดมาตรฐานลง ทำให้หวังหมิงเซิงยิ่งอุกอาจมากขึ้น
ต่อมา ในที่สุดเขาก็หาข้ออ้างมาโน้มน้าวตัวเองไม่ได้อีกต่อไป
เขาจำต้องยอมรับว่าอาจารย์หวังคนนี้มีปัญหาจริง ๆ
ตู้เหวินฮ่าวอยากหนี แต่เมื่อมองดูสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังของพ่อแม่ เขากลับไม่รู้ว่าจะเอ่ยปากอย่างไร
เรื่องแบบนี้เกินกว่าความเข้าใจของพ่อแม่ในตอนนั้นแล้ว
ครั้งหนึ่ง เขาเคยลองเอ่ยปากเรื่องนี้กับพ่อแม่
แต่เพิ่งเริ่มพูด พ่อก็ตำหนิเขาอย่างไม่เข้าใจ: “อาจารย์หวังเต็มใจให้โอกาสได้เรียน นายควรหวงแหนให้ดี อย่าให้มันสูญเปล่า”
ตั้งแต่นั้นมา ตู้เหวินฮ่าวยิ่งเงียบขรึมลงเรื่อย ๆ และยิ่งไม่อยากเรียนหนังสือมากขึ้นเรื่อย ๆ