หวังหมิงเซิงทนไม่ไหวแล้ว เขาอยากรู้ให้ได้ว่าทำไม
หลังจากตื่นจากฝันร้าย เขาไม่สนใจอะไรทั้งนั้น รีบปีนป่ายให้เจ้าหน้าที่ตำรวจที่เฝ้าดูตัวไปตามสือหลิงมาให้ได้
เจ้าหน้าที่ที่เฝ้าดูเห็นท่าเขาที่ไม่พบสือหลิงแล้วจะไม่ยอมเลิกรา ดูท่าจะทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น ก็ต้องไปแจ้งสือหลิงให้มาดูสถานการณ์
พอหวังหมิงเซิงเห็นสือหลิงอีกครั้ง สายตาก็เต็มไปด้วยความร้อนรนทันที "เมื่อก่อนคุณบอกว่าแค่ไถ่บาปก็พอแล้ว ไม่ใช่เหรอ? ทำไมผมยังฝันถึงสิ่งเหล่านั้นอยู่เลย?"
สือหลิงที่อยู่ตรงหน้า กลายเป็นความหวังเดียวของเขา
นางมองออกว่าเขากำลังทรมาน งั้นนางก็น่าจะมีวิธีช่วยเขาได้
สือหลิงมองเขาอย่างบริสุทธิ์ใจ "ก็ต้องไถ่บาปสิ คนเราต้องชดใช้ในสิ่งที่ตัวเองทำไว้"
"ถ้าตอนนี้คุณยังรู้สึกถึงความเจ็บปวดของเฉิงเจียโยวได้ ก็แสดงว่าบาปที่คุณไถ่ยังไม่พอ"
"คุณต้องสู้ ๆ ต่อไปอีกนะ!"
หวังหมิงเซิงไม่คิดว่าสือหลิงจะอธิบายแบบนี้ โดนนางพูดใส่จนแทบจะช็อกหมดสติ
สือหลิงเห็นสภาพเขาแบบนั้น ก็รีบเรียกคนข้างนอก ให้เจ้าหน้าที่ที่รู้จักการปฐมพยาบาลเข้ามาดูอาการ
ก่อนที่เขาจะรับโทษตามกฎหมายและเผชิญหน้ากับผู้เสียหายทั้งหมด เขาจะเป็นอะไรไปไม่ได้
ไม่อย่างนั้น มันก็ง่ายเกินไปสำหรับเขา
*
ถึงแม้ตอนนี้พวกเขาจะมีปากคำของหวังหมิงเซิงเกี่ยวกับเฉิงเจียโยวแล้ว แต่อย่างอื่นที่ต้องทำยังมีอีกมาก