หลังจากสอบปากคำฉีหยวนเสร็จ คดีของหลู่เฉิงอานก็เข้าสู่ช่วงเก็บรายละเอียดอย่างเป็นทางการ
แต่กว่าจะปิดคดีและเดินกระบวนการยุติธรรมจนครบ ยังมีเรื่องต้องทำอีกมาก
อาวุธสังหาร คราบเลือด ลายนิ้วมือ เข็มกลัดเนคไท และตู้ไม้เก่า ต้องเก็บเป็นหลักฐานให้แน่นหนาต่อไป
คำให้การของฉีหยวนต้องเทียบเคียงกับของกลาง เอกสารคดีเก่า และสภาพที่เกิดเหตุทีละจุด
เมื่อการสืบสวนสิ้นสุด คดียังต้องส่งต่อให้อัยการเพื่อพิจารณาฟ้องร้องตามกฎหมาย
หนี้เก่าเมื่อสิบเจ็ดปีก่อน ไม่อาจปล่อยให้หละหลวมในขั้นสุดท้ายเพียงเพราะเนิ่นนานเกินไป
กลับต้องทำให้สมบูรณ์ยิ่งขึ้น จนหาที่ติไม่ได้แม้แต่จุดเดียว
แต่สำหรับครอบครัวผู้เสียหาย บางคำพูดก็บอกได้แล้ว
หลังจากเจี่ยงเจี้ยนหมิงออกจากห้องสอบปากคำ ทั้งตัวดูเหมือนถูกสูบพลังไปครึ่งหนึ่ง
พวกเขาสำเร็จคดีเมื่อสิบเจ็ดปีก่อน ไม่ว่าจะมองยังไงก็น่าจะดีใจ แต่พอรู้ความจริงกลับรู้สึกหนักอึ้งในใจ
เขานึกถึงคำพูดของนีทเช่ขึ้นมาได้ทันที เมื่อเธอจ้องมองเหวลึก เหวลึกก็จ้องมองเธอกลับ
ลุงโจวนั่งอยู่บนม้านั่งที่โถงทางเดิน ก้มหน้า ฝ่ามือกดทับใบหน้าอย่างแรง
นานอยู่กว่าจะเอ่ยเสียงแหบพร่า “แจ้งไปแล้วหรือยัง”
“แจ้งแล้ว”
เจี่ยงเจี้ยนหมิงดูเวลา “ซ่งชิงหยานและพ่อแม่ของหลู่เฉิงอานกำลังเดินทางมาที่นี่”
ไม่มีใครพูดอะไรอีกในโถงทางเดิน
ช่วงเวลานี้ พวกเขารอคอยมาสิบเจ็ดปี
พวกเขาเคยจินตนาการนับครั้งไม่ถ้วนว่าจะมอบความจริงให้ครอบครัวผู้เสียหายได้ แต่พอถึงวินาทีนี้จริง ๆ กลับรู้สึกหนักใจขึ้นมา
ความจริงมันโหดร้ายเกินไป