เฉินจี้ตงไม่พูดพล่ามทำเป็นเอาแต่ใจ เขาเปิดคลิปเหล่านั้นให้คุณเฟิงดูตรง ๆ
คุณเฟิงหน้าดำหน้าแดงไปทั้งหน้า
เขาทำตัวมีเกียรติมีศักดิ์ศรีมาตั้งแต่เด็กจนโต
ใครจะไปคิดว่าวันนี้จะต้องมาอับอายต่อหน้าตำรวจแบบนี้
คุณเฟิงจ้องลูกชายตัวเองอย่างโกรธจัด
เฟิงเยว่ในใจก็แช่งไปด้วย
[ไอ้พวกซุนลี่หยางนี่หรือวะ? แค่นี้ก็ขายพวกเราแล้ว?]
[รอเรื่องนี้จบก่อน ฉันจะเก็บมันทีเดียวให้ครบ!]
คุณเฟิงในใจด่าไปก็ด่า แต่เขามีลูกชายคนเดียว อนาคตของลูกยังต้องรักษาไว้
เขารีบยิ้มประจบเอาใจทันที "เจ้าหน้าที่ตำรวจครับ ครั้งนี้เป็นความผิดพลาดในการอบรมสั่งสอนของเราผู้ปกครองเอง ขอโทษจริง ๆ ครับ"
"เพื่อนนักเรียนคนนั้นตอนนี้อยู่ที่ไหนครับ?"
"เราจะขอโทษเขาอย่างจริงใจต่อหน้า และจะชดใช้ค่าเสียหายให้อย่างดี เด็กคนนี้เราก็จะรับกลับไปอบรมสั่งสอนให้ดีเองครับ"
เฉินจี้ตงยังคงพูดตามที่เคยบอก "พวกคุณต้องไปสำนักงานตำรวจกับเราก่อน ไปดูผลการตรวจบาดแผลของเด็กก่อน"
ทุกคนเดินทางกลับมายังสำนักงานตำรวจ
เฉินจี้ตงยังไม่ทันได้นั่ง กู้เยี่ยนถิงก็เดินเข้ามารายงาน "หัวหน้าฉินครับ ช่วงบ่ายผมพาเฉิงเจียโยวไปตรวจบาดแผลมา ผลออกมาแล้วครับ"
"ตามร่างกายของเฉิงเจียโยวมีรอยฟกช้ำของเนื้อเยื่ออ่อนหลายแห่ง ข้อมือ เอว ต้นขา ต้นแขน มีรอยช้ำและรอยหยิกในระดับที่แตกต่างกัน"