“หัวหน้าฉิน อาวุธสังหารถูกซ่งเจี้ยนเฉิงซ่อนไว้ในร้านขายเครื่องเหล้าของเขา อยู่ในห้องด้านหน้า ทางฝั่งตะวันตกน่ะ!”
พอพูดจบ ทุกคนในที่นั้นต่างเบิกตากว้าง
กู้เยี่ยนถิงเบิกตากว้างเพราะไม่คิดว่าสือหลิงจะสามารถมองเห็นความแตกต่างเล็กน้อยจากปฏิกิริยาที่แทบจะเรียกได้ว่า “ไม่มีอะไรเลย” ของซ่งเจี้ยนเฉิงได้จริง ๆ
แล้วยังพูดออกมาอย่างมั่นใจขนาดนั้นอีก!
กู้เยี่ยนถิงรีบหันไปมองสีหน้าของซ่งเจี้ยนเฉิงในตอนนี้ เห็นได้ชัดว่าเป็นท่าทางไม่อยากเชื่อ
ดูท่า วิเคราะห์ได้ถูกต้องจริง ๆ
ส่วนซ่งเจี้ยนเฉิงที่เบิกตากว้าง ก็เพราะเมื่อครู่เขาเพียรพยายามไม่แสดงปฏิกิริยาใด ๆ ออกมา
แต่ทำไมยังถูกจับได้อีก?
ซ่งเจี้ยนเฉิงหมดสภาพไปโดยสิ้นเชิง
“นังหนูนี่พูดเรื่องอะไรกันแน่?”
“เมื่อครู่นี้ฉันไม่ได้แสดงปฏิกิริยาอะไรเลยนะ!”
“อย่ามาใส่ร้ายป้ายความนะเว้ย!”
เขาเริ่มจนตรอก สายตาขอความช่วยเหลือจ้องไปที่ตำรวจคนอื่น ๆ
“เจ้าหน้าที่ตำรวจ พวกคุณอย่าไปเชื่อหล่อน อย่าโดนหล่อนหลอกนะ!”
“เมื่อครู่นี้ฉันโกรธที่หล่อนใส่ร้ายจนไม่มีปฏิกิริยาอะไรทั้งนั้น หล่อนจะไปวิเคราะห์อะไรได้?”
“หล่อนนี่มันเสียเวลาตำรวจ พวกคุณไปก็เจอแต่ความว่างเปล่า”
ตอนแรกทุกคนอาจจะยังไม่เห็นการเปลี่ยนแปลงทางสีหน้าของซ่งเจี้ยนเฉิง แต่พอเห็นปฏิกิริยาแบบนี้ของเขา ทุกคนก็มั่นใจได้เลยว่าที่สือหลิงพูดต้องถูกต้องแน่นอน
สีหน้าของทุกคนตอนนี้ไม่แสร้งทำอีกต่อไป ฉายแววดีใจออกมาอย่างชัดเจน