ทางฝั่งนครหนานโจว การเก็บงานคดีวางเพลิงเป็นไปอย่างราบรื่นกว่าที่หวังลี่คาดไว้
ผู้บาดเจ็บสาหัสสองคนผ่านพ้นช่วงอันตรายมาแล้ว ที่เหลืออีกสี่คนที่บาดเจ็บเล็กน้อยก็ย้ายไปอยู่ห้องพักฟื้นทั่วไปตั้งแต่เนิ่น ๆ
ส่วนครอบครัวผู้เสียหายเขาไม่สามารถจัดการได้ ทางหนานโจวรับเรื่องนี้ไปเอง
รายงานฉบับสมบูรณ์ที่มณฑลเร่งรัดพวกเขาก็ส่งกลับไปแล้ว คำสั่งจากผู้นำตอบสั้น ๆ ว่า: รับทราบ กลับได้ตามแผน
พูดตามตรง สำหรับการมาหนานโจวครั้งนี้ ตอนแรกเขากลัวจริง ๆ
ผลปรากฏว่า ภายในเวลาไม่ถึงสามสิบหกชั่วโมง ก็จับตัวคนร้ายได้
หวังลี่รู้ดีว่าคราวนี้เขาได้เปรียบ
ต้องขอบคุณตำรวจนครเจียงเฉิงที่มาถึงที่เกิดเหตุและชี้ตัวคนร้ายได้ มิฉะนั้นหากพึ่งเพียงวิธีปฏิบัติทั่วไปของพวกเขา ก็ไม่รู้ว่าจะลากยาวไปถึงเมื่อไหร่
เขาทำงานด้านสืบสวนมาครึ่งชีวิต รู้ดีว่าคนที่สามารถมองคนในฝูงชนแล้วรู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ ต้องมีสายตาที่เฉียบแหลมมาก
ไม่แปลกใจเลยที่หน่วยเล็ก ๆ ก็มีคนเก่งซ่อนอยู่!
ก่อนจะจากไป หวังลี่ตั้งใจจะไปบอกลาเส้าลี่หมินและหัวหน้าหน่วยโหวโดยตรง
แม้จะทำงานร่วมกันไม่กี่วัน แต่เพราะได้ร่วมลงมือคลี่คลายคดีด้วยกัน ความสนิทสนมจึงมากกว่าตอนที่ยังไม่เกิดคดี
ตอนที่หวังลี่ผลักประตูห้องทำงานของเส้าลี่หมิน เส้าลี่หมินกำลังนั่งอยู่หลังโต๊ะพลิกดูเอกสาร
"หัวหน้ากองหวัง" เส้าลี่หมินลุกขึ้นยืน
หวังลี่โบกมือให้เขานั่ง "ไม่ต้องลุก ข้ามาแค่บอกลา บ่ายนี้ข้ากลับ มณฑลเรียกตัว"
เส้าลี่หมินยังไม่ทันตอบ หัวหน้าหน่วยโหวก็เคาะประตูเข้ามา
หัวหน้าหน่วยโหวเดินก้าวยาวเข้ามา ชายเสื้อพับขึ้นเหนือข้อศอก มือหนึ่งถือบันทึกปากคำที่เพิ่งได้มา หน้าผากมีเหงื่อบาง ๆ