เมื่อสือหลิงพูดจบ ทุกคนในที่ตรงนั้นก็หยุดชะงักไปชั่วขณะ
จริงด้วย ถ้าฉีหยวนแค่อยากได้เข็มกลัดเนคไทกับหนังสือพิมพ์ เขาไม่จำเป็นต้องยกตู้ทั้งใบออกไปเลย
เจี่ยงเจี้ยนหมิงสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นมาทันที
เขาเดินไปที่ตู้ไม้เก่า นั่งยองๆ สวมถุงมือ แล้วใช้ข้อนิ้วมือขวาเคาะไปตามแผ่นไม้ของตู้ทีละชั้นๆ
ชั้นบนๆ เคาะแล้วมีเสียงทึบๆ เต็มไม้ แต่พอเคาะมาถึงชั้นล่างสุด เสียงกลับผิดเพี้ยนไป
มีเสียงก้องแบบมีโพรง เหมือนใต้แผ่นไม้ยังมีช่องว่างอีกชั้น
“แผ่นนี้ไม่ปกติ”
เจี่ยงเจี้ยนหมิงลุกขึ้นยืน พูดกับเจ้าหน้าที่หลิงชวนว่า “รบกวนตรวจอีกรอบ เน้นที่แผ่นก้นตู้กับโครงสร้างชั้นซ่อน”
เจ้าหน้าที่หลิงชวนสองคนสวมถุงมือ ลงมือตรวจใหม่ทันที
ทั้งคู่ลูบไปตามขอบแผ่นไม้อย่างช้าๆ กระทั่งมาหยุดตรงใกล้ขาตู้ด้านขวา
“ตรงนี้มีรอยแยก!”
รอยแยกนั้นบางมาก ภายในมีฝุ่นเก่าแก่กับเศษไม้แห้งๆ อัดแน่น ถ้าไม่สังเกตดีๆ ก็แทบจะรู้สึกไม่ได้เลย
ฉีหยวนยืนอยู่ที่หน้าประตู เจ้าหน้าที่หลิงชวนยืนเฝ้าอยู่ซ้ายขวา
สีหน้าของเขากลับมาเป็นท่าทีให้ความร่วมมือเหมือนเดิม ไม่เห็นความผิดปกติใดๆ
“คุณตำรวจเจี่ยง ตู้นั้นมันก็แค่เฟอร์นิเจอร์เก่า—”
[อย่ามองลงไป]
[อย่ามองลงไป อย่ามองลงไป]