นี่คือเข็มกลัดเนคไทที่หลู่เฉิงอานทำหายในตอนนั้น
เจี่ยงเจี้ยนหมิงมองสิ่งของในกล่องใส ราวกับมีอะไรบางอย่างอุดตั้นอยู่ที่คอ
สิบเจ็ดปี
คดีของหลู่เฉิงอานค้างคามาตลอดสิบเจ็ดปี
แฟ้มคดีถูกพลิกอ่านซ้ำแล้วซ้ำเล่า ผู้เกี่ยวข้องถูกสอบปากคำแล้วสอบปากคำอีก เขตโรงงานเก่าถูกรื้อถอน ตู้โทรศัพท์สาธารณะหายไป เจ้าหน้าที่ที่ร่วมคดีในตอนนั้นบางคนย้ายออกไป บางคนเกษียณ บางคนผมขาวโพลนไปแล้ว
แต่เข็มกลัดเนคไทนั้นไม่เคยปรากฏตัว
มันราวกับหายไปพร้อมกับฆาตกรในคืนนั้น
ตอนนี้ มันนอนอยู่ในตู้เก่าของฉีหยวน
ดวงตาของเจี่ยงเจี้ยนหมิงร้อนผ่าวขึ้นมาทันใด
เขารีบก้มหน้าลงอย่างรวดเร็ว ใช้จังหวะการตรวจสอบของกลางกลบอารมณ์นั้นไว้
ลุงโจวยืนอยู่ข้างๆ นิ้วมือสั่นเทาเล็กน้อย
เขาเคยอ่านบันทึกปากคำของซ่งชิงหยานในตอนนั้น
และจำได้ว่าเมื่อซ่งชิงหยานพูดถึงเข็มกลัดเนคไท เธอเล่าทั้งน้ำตาว่า มันเป็นของขวัญวันครบรอบแต่งงานที่เธอมอบให้หลู่เฉิงอาน
สิบเจ็ดปีผ่านไป สิ่งนี้ก็กลับมาในที่สุด
เพียงแต่วิธีที่มันกลับมา โหดร้ายยิ่งกว่าที่ทุกคนคาดคิด
มันถูกพบจากคนที่พวกเขาไม่เคยสงสัยมาก่อนเลย
และคนคนนี้กลับเป็นคนที่หลู่เฉิงอานเคยช่วยเหลืออย่างจริงใจในตอนนั้น
ลุงโจวไม่อาจจินตนาการได้ว่า ถ้าซ่งชิงหยานและพ่อแม่ของหลู่เฉิงอานรู้ความจริงอันโหดร้ายนี้ พวกเขาจะเสียใจเพียงใด
ฉีหยวนยังคงยืนอยู่หน้าประตู
สีหน้าของเขาเริ่มประคองไว้ไม่ไหวแล้ว แต่ก็ยังพยายามเอ่ยปาก