หลินชูรีบพยักหน้า "ใช่ นี่คือโจวหมิง แฟนของฉัน"
โจวหมิงอุ้มธงประกาศเกียรติคุณเดินไปข้างหน้าครึ่งก้าว
เขาสวมเสื้อแขนสั้นสีขาว ผมจัดทรงอย่างเรียบร้อย
เห็นสือหลิงมองมา เขาก็ยิ้มอย่างสุภาพทันที "รุ่นพี่สือหลิง สวัสดีครับ ผมก็เป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยเจียงเฉิง ช่วงนี้รบกวนพวกคุณจริง ๆ"
[โชคดีที่ตำรวจตรวจหานเฉิงเย่ไปเกือบหมดแล้ว]
[เรื่องจบแค่นี้เถอะ อย่าให้เสี่ยวชูคิดถึงฉันได้]
สีหน้าของสือหลิงไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย แต่ในใจกลับส่งเสียงเตือนดังลั่น
อย่าให้เสี่ยวชูคิดถึงเขา?
ดูท่าโจวหมิงคนนี้จะมีปัญหาจริง ๆ
โจวหมิงก้มลงจัดขอบธงประกาศเกียรติคุณ สีหน้าไม่มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย
เขายังหันไปจับมือหลินชู ทั้งคู่ดูเหมือนมีความรักที่ดีต่อกันมาก
หลินชูยืนอยู่ข้างเขา ไหล่ผ่อนคลายกว่าตอนมาสำนักงานตำรวจนครคราวก่อนมาก
ตอนนี้อยู่ข้างนอก ไม่เหมาะที่จะพูดอะไรมาก สือหลิงจึงพาผู้คนเข้าไปในตึก "เข้าไปนั่งข้างในก่อนเถอะ"
เธอจะต้องศึกษาจริงจังสักหน่อยให้รู้เรื่องโจวหมิงคนนี้
เฉินจี้ตงกำลังดูเอกสารอยู่ในออฟฟิศ ได้ยินเสียงก็เงยหน้าขึ้นมา
หลิวหังหยวนพอเห็นธงประกาศเกียรติคุณก็ลุกจากเก้าอี้ทันที "โอ้ย ลำบากพวกคุณจริง ๆ"
หลินชูแก้มแดงเรื่อ "ฉันไม่รู้จะขอบคุณพวกคุณยังไงจริง ๆ เลยไปสั่งทำธงประกาศเกียรติคุณมา"
"ขอบคุณพวกคุณจริง ๆ นะคะ ถ้าไม่มีพวกคุณ ฉันไม่รู้ว่าจะทำยังไงจริง ๆ"
หลิวหังหยวนเปิดประตูห้องประชุมข้าง ๆ พาแขกเดินเข้าไปพร้อมพูด "เฮ้ย นี่คือสิ่งที่พวกเราควรทำอยู่แล้ว"