หัวหน้าฝ่ายประชาสัมพันธ์ของสำนักงานความมั่นคงสาธารณะนครเจียงเฉิงต่างรู้ดีถึงจำนวนผู้อ่านบทความในบัญชีทางการตามปกติ
บัญชีทางการของสำนักงานความมั่นคงสาธารณะนครเจียงเฉิงได้ฝังฟังก์ชันบริการอำนวยความสะดวกหลายอย่างไว้ เช่น กล่องจดหมายถึงผู้บัญชาการ การจองคิวงานทะเบียนราษฎร การออกใบรับรองประวัติอาชญากรรม เป็นต้น
ด้วยเหตุนี้ จำนวนแฟนคลับของบัญชีทางการจึงไม่น้อย แต่ยอดอ่านบทความแต่ละครั้งกลับมีเพียงหนึ่งถึงสองพันครั้งเท่านั้น
โดยเฉพาะบทความเกี่ยวกับการประชุมภายใน
ยิ่งชื่อเรื่องเป็นทางการมากเท่าไร จำนวนผู้อ่านยิ่งน้อยลงเท่านั้น
ในกลุ่มผู้อ่านที่มีอยู่อย่างจำกัดนั้น ส่วนใหญ่ล้วนเป็นเจ้าหน้าที่จากหน่วยงานต่าง ๆ ของสำนักงานตำรวจนคร
ที่จริงแล้ว การที่ยอดอ่านเพิ่มขึ้นอย่างกะทันหันก็มีวิธีวิเคราะห์หาสาเหตุได้ง่าย
แค่ใช้วิธีการควบคุมตัวแปร ดูว่าคราวนี้ตัวแปรใดมีการเปลี่ยนแปลงก็พอ
ชื่อเรื่องก็เหมือนกับปกติ เนื้อหาก็เหมือนกับปกติ สิ่งเดียวที่มีการเปลี่ยนแปลงใหญ่ก็คือหน้าปก
หัวหน้าฝ่ายประชาสัมพันธ์ที่อยู่ในกลุ่ม LINE ในตอนนี้ก็ดีใจจนปิดไม่มิด
ถึงแม้บทความจะเพิ่งถูกเผยแพร่ไปเพียงสองถึงสามชั่วโมง แต่เขาก็คิดจะเขียนสรุปปลายปีไว้แล้ว
แน่นอนว่าเขารู้ดีว่าสาเหตุส่วนใหญ่ที่ยอดอ่านเพิ่มขึ้นก็เพราะอาศัยความสวยและกระแสของสือหลิง แต่ช่างเถอะ ยังไงในสรุปก็ต้องเขียนแค่ผลงานเท่านั้น ไม่ต้องเขียนเหตุผล
ภายใต้เงื่อนไขที่ไม่ละเมิดกฎหมายและระเบียบสังคม การใช้เทคนิคเล็กน้อยอย่างเหมาะสมเพื่อให้บรรลุผลในการประชาสัมพันธ์ก็ถือว่าเป็นเรื่องที่ทำได้โดยสิ้นเชิง
ยิ่งไปกว่านั้น การเลือกรูปถ่ายของสือหลิงเป็นหน้าปกก็ไม่ถือว่าผิด
ถึงแม้การประชุมครั้งนี้จะเป็นการยกย่องความร่วมมือกับนครหนานโจว แต่ทุกคนก็เห็นได้ชัดว่าสิ่งที่สำนักงานต้องการเน้นมากที่สุดในครั้งนี้ก็คือสือหลิง ที่ปรึกษาพิเศษคนนี้
ในขณะเดียวกัน คอมเมนต์บนเวยป๋อก็เริ่มคึกคักขึ้นมาเช่นกัน
[ตำรวจนครเจียงเฉิงถ่ายรูปเก่งมาก!]
[ผู้หญิงคนนี้เป็นตำรวจเหรอ? ดูเด็กมากเลย]
[ในนั้นเขียนว่าเป็นที่ปรึกษาพิเศษ ไม่ใช่ตำรวจประจำการนะ]