พี่ชายของซ่งหม่าน ชื่อซ่งเผิงหยวน
ถึงจะเรียกว่าพี่ชายแท้ๆ แต่จริงๆ แล้วอายุมากกว่าซ่งหม่านร่วมสิบปี
พูดตามตรง ตอนที่เห็นสภาพเขาแล้ว รู้สึกได้เลยว่าเขาเข้าข่ายภาพจำแบบดั้งเดิมที่คนทั่วไปมีต่อฆาตกรทีเดียว
ตอนอายุสิบกว่าๆ ตอนเรียนอยู่โรงเรียนอาชีวะ เขาเคยถูกโรงเรียนทำโทษเพราะทารุณสัตว์
มัวไปมัวมาได้ใบจบมาก็จริง แต่ก็หางานทำไม่ได้เลย นั่งอยู่บ้านทั้งวัน
ตอนนี้อายุสามสิบกว่าแล้ว สภาพยังเป็นคนที่กินๆ นอนๆ ไปวันๆ
ทุกวันไม่ย่างกรายออกจากประตูบ้าน เอาแต่เล่นเกมอยู่กับบ้าน
ตอนที่เขามาที่โรงตำรวจ หัวยุ่งเหมือนไม่ได้สระมาหลายวัน เส้นผมติดกันเป็นช่อๆ ดูมันเยิ้มจนน่าขยะแขยง
ซ่งเผิงหยวนใส่แว่นหนาๆ ท่าทางทั้งตัวอาจเพราะไม่ค่อยได้คลุกคลีกับสังคมมานาน กระทั่งทักษะการพูดก็ดูจะถดถอยลง
กู้เยี่ยนถิงถามขึ้นว่า "ชื่ออะไร"
ซ่งเผิงหยวนเลื่อนแว่น พูดอ้อมแอ้มว่า "ซ่งเผิงหยวน"
เสียงเขาดังเบาจริงๆ พึมพำไม่ชัดติดกันเป็นก้อน ฟังไม่รู้เรื่องเลยว่าเขาพูดอะไร
ซ่งเผิงหยวนกำลังสำรวจสภาพแวดล้อมรอบตัว สือหลิงก็จ้องเขาอยู่เช่นกัน
ดูท่าแล้ว ซ่งเผิงหยวนนี่มีพิรุธไม่น้อยจริงๆ
กู้เยี่ยนถิงเงยหน้ามองเขารอบหนึ่ง แล้วพูดว่า "พูดให้ดังหน่อยสิ นายชื่ออะไร"
แต่ทว่า คำพูดแค่นี้เอง ดูเหมือนจะไปกระตุ้นความโกรธของซ่งเผิงหยวนเข้า
[พวกตำรวจพวกนี้เป็น*&%$#@!)…หรือไง? เรียกฉันมาแล้วยังถามชื่อฉันอีก ไม่รู้จักฉันแล้วเรียกมาทำไม? สมองมีแต่ฟองอากาศชัดๆ!]